Over het belang van woorden

Woorden zijn belangrijk in de politiek. In de mond van politici zijn woorden wapens zoals we in de Nederlandse politiek dagelijks kunnen zien: hoofddoekjes worden kopvodden en de verzorgingsstaat wordt een geluksmachine. Maar ook het omgekeerde is mogelijk: er zijn ook woorden die men liever niet in de mond neemt. Omdat het onderwerp niet altijd vermeden kan worden gebruikt men dan een eufemisme. Natuurlijk hebben politici niet het alleenrecht als gaat om de woordkeus: de journalistiek moet ook meewerken. Journalisten kunnen er voor kiezen of ze meedoen met het spel van de politici of niet. Als het goed is doen ze dat natuurlijk niet.

Afgelopen donderdag was de '284-voudige vrijspraak' van Ahmed Ghailani in het nieuws op de volgende manier:



Het is een merkwaardige veroordeling: deze man is waarschijnlijk schuldig aan de dood van honderden mensen maar hij wordt tot levenslang veroordeeld omdat hij 'heeft meegedaan met een samenzwering om Amerikaanse eigendommen te vernietigen'. Eigendommen? Niet alleen is de beschuldiging merkwaardig maar ook de gang van zaken rond zijn proces: hij is in al in 2004 opgepakt maar hij wordt blijkbaar pas nu veroordeeld, ruim zes jaar later. Om het nog vreemder te maken blijkt dat hij wordt vrijgesproken op 284 van de 285 beschuldigingen. Het is alsof men een schot hagel heeft afgeschoten: er zal dan vast wel één kogeltje raak zijn.

Wat is daarvoor de verklaring? Was hij misschien toch niet schuldig? Waarom duurde het zo lang voordat de man veroordeeld werd, en waarom vrijspraak op de meeste punten en een veroordeling voor het vernietigen van spullen en niet voor het doden van mensen?

Insiders weten de antwoorden natuurlijk wel , maar het nieuws moet ook begrepen kunnen worden door mensen die het niet dagelijks volgen. Ik ben dus benieuwd wat Rob Trip gaat vragen als hij Ron Linker, de correspondent in Washington en maker van de rapportage interviewt. De vraag die hij voorlegt is op zijn minst verrassend, kijk zelf:



De vraag van Rob Trip aan Ron Linker is dus:

Correspondent Ron Linker in Washington. Ron Waarom is dit zo’n tegenvaller voor President Obama?

De vraag gaat over de problemen die President Obama nu heeft met het sluiten van de basis Guantanamo Bay. Niets over de merkwaardige gang van zaken rond het proces. Om er achter te komen waarom dit zo is moeten we nog een keer naar de eerste clip waarin wat wordt verteld over het proces. Hierin wordt de volgende verklaring gegeven voor de 'veroordeling 1/285':

Tijdens het proces wordt belastend bewijs tegen Ghailani niet toegelaten omdat dat proces door omstreden verhoormethodes verkregen zou zijn. Uiteindelijk oordeelt de jury dat hij alleen schuldig is aan samenzwering om Amerikaanse eigendommen te vernietigen.

Het gaat dus om omstreden verhoormethodes. Maar wat zijn dat? Dat kan van alles betekenen. Was er misschien geen advocaat aanwezig bij het verhoor (wat overigens normaal is in Nederland)? Of waren hem zijn miranda rights niet voorgelezen? Iedereen die een beetje het nieuws volgt weet natuurlijk waar het wel om gaat: marteling. Maar waarom staat dat er niet? Wat is er 'omstreden' aan martelen? In ieder geval is het niet omstreden dat er gemarteld is. Niemand betwijfelt dat gevangenen in Guantanamo Bay en andere geheime gevangenissen zijn gewaterboard soms dagen lang. Ook zijn er andere 'omstreden methodes' gebruikt zoals het meer dan een week wakker houden van gevangenen. De gevangene wordt dan naakt, met de handen vastgebonden aan het plafond van de cel, zodanig dat hij niet aan zijn armen kan hangen omdat dat bijzonder pijnlijk is - en ook hiervoor is een eufemisme: 'stress position'. Dit zijn geen 'omstreden verhoormethodes', het zijn oorlogsmisdaden. Daarom heeft de rechter besloten om het bewijsmateriaal niet toe te laten en daarom heeft het zo lang geduurd voordat men het aandurfde om de verdachte voor de rechter te brengen. In 2001, toen deze 'omstreden verhoortechnieken' nog niet gebruikt werden was dat geen probleem.

Hier zien we hoe bewust of onbewust – ik denk het laatste want ik geloof niet dat er boze opzet in het spel is: de heren zijn politieke insiders en vergeten dat ze publiek hebben – eufemistische taal wordt gebruikt waardoor wordt verhult waar het eigenlijk om gaat. Alleen de goede verstaander heeft dat door. In de VS is hier veel om te doen geweest. Zelfs grote landelijke kranten gebruiken dergelijk maskerend taalgebruik als het om marteling gaat - tenminste als de beulen Amerikanen zijn. Het hangt er blijkbaar vanaf wie het doet. In dit geval is er natuurlijk geen sprake van een 'vergissing' maar is het bewuste misleiding. Ron en Rob zijn in deze val gelopen.

En waarom zou dat een pijnlijke zaak zijn voor Obama? Hij heeft toch geen opdracht gegeven tot marteling? Dat heeft zijn voorganger gedaan, President George 'Mission Accomplished' Bush die dat nota bene zonder enige schroom durft toe te geven, ook in zijn onlangs verschenen memoires. Volgens de Republikeinen moeten dit soort processen door militaire rechtbanken worden uitgevoerd. Het is nu ook duidelijk waarom dat zo is: zij waren verantwoordelijk voor deze oorlogsmisdaden en hebben daarom liever niet dat een burgerlijke rechter zich hiermee bemoeit. Zij schreeuwen moord en brand als Obama besluit om Guantanamo Bay te sluiten en terreurverdachten voor een burgerlijke rechtbank te brengen, zogenaamd omdat dat niet veilig zou zijn. Nog cynischer is het einde van de rapportage, als een functionaris (?) plechtig verklaart dat Amerika het beste juridische systeem ter wereld heeft.

Transcript van 284 keer vrijspraak voor Tanzaniaan Ahmed Ghailani:

[Voice over]: [Ahmed Ghailani] wordt in 2004 opgepakt en overgebracht naar de inmiddels omstreden gevangenis Guantanamo Bay. Daar hebben de Amerikanen honderden terreurverdachten opgesloten. Ghailani zit daar jaren vast zonder proces totdat Obama aan de macht komt die wil Guantanamo Bay sluiten en alle gevangenen voor een burgerrechter brengen. Ghailani is de eerste. Tijdens het proces wordt belastend bewijs tegen Ghailani niet toegelaten omdat dat proces door omstreden verhoormethodes verkregen zou zijn. Uiteindelijk oordeelt de jury dat hij alleen schuldig is aan samenzwering om Amerikaanse eigendommen te vernietigen.

[Man leest van briefje voor (Engelstalig, ondertiteld)]: Dit oordeel bewijst weer dat het justitiële systeem van ons land het beste van de wereld is. Het gaat om wetten, niet om mensen. We staan hier in de schaduw van het World Trade Center en deze jury heeft Ahmed Ghailani op 284 van de 285 punten vrijgesproken.

[Voice over]: Voor dat ene punt, waarvoor Ghailani wel is veroordeeld, kan hij een levenslange gevangenisstraf krijgen.

Transcript van Ron Linker over Guantanamo-teleurstelling voor Obama:

[Rob Trip]: Correspondent Ron Linker in Washington. Ron, waarom is dit zo'n tegenvaller voor President Obama?

[Ron Linker]: De jurist Obama kan misschien nog wel toegeven dat het recht zijn beloop heeft gehad maar als president kan Obama hier niet tevreden over zijn. Hoewel het Witte Huis hier formeel niks over gezegd heeft vandaag. Tegen Ghailani was door het Witte Huis een aanklacht opgesteld met maar liefst 285 punten en op 284 punten is ie vrijgesproken terwijl dit nota bene een van de makkelijke zaken had moeten zijn. Ga maar na in 2001 werden vier van zijn handlangers al veroordeeld voor de zelfde zaak. Dus iedereen bij justitie ging er van uit dat er een snelle veroordeling zou volgen, maar de jury was het niet met ze eens dus is het een tegenslag voor Obama.

[Rob Trip]: Wat betekend het voor zijn plan, zijn belofte om Guantanamo Bay te sluiten?

[Ron Linker]: Dat plan loopt nou echt serieus vertraging op. Op dag één van zijn presidentschap kondigde ie al aan dat Guantanamo Bay binnen een jaar gesloten zou zijn. Maar al snel werd duidelijk dat hij die zelf opgelegde deadline niet ging halen. President Obama wilde via civiele rechtbanken afrekenen met Guantanamo Bay wat een politieke erfenis is van zijn voorganger president Bush. Maar met de Ghailani uitspraak zul je zien dat de weerstand tegen dat plan alleen maar toeneemt. De Republikeinen roepen nu al dat Guantanamo Bay gedetineerden alleen nog maar via militaire rechtbanken of via tribunalen berecht zouden moeten worden. Dus het is maar zeer de vraag of President Obama er in zal slagen om Guantanamo Bay te sluiten binnen zijn ambtstermijn 2012.

[Rob Trip]: Ron Linker vanuit Washington, dank je wel.

Read more...

Democratie in beweging

Tijdens de midterm elections vorige week hebben de Democraten het grootste verlies geleden sinds decennia. Alleen doordat de tegenstanders vaak gepatenteerde gekken waren hebben de Democraten in ieder geval nog de Senaat kunnen behouden. Volgens Frans Verhagen is de Tea Party slechts een opgewonden theekransje dat verder niet veel effect op de politiek zal hebben in Amerika. Maar is dat ook zo?

Lust in your heart
Als een vooraanstaand politicus als Harry Reid, die voorzitter van de Senaat is alleen maar kan winnen omdat zijn tegenstander Sharron Angle onervaren en een dwaas is, dan is er iets niet helemaal in orde. Hoe was het mogelijk dat mevrouw Angle door de Republikeinen als kandidaat werd gekozen? Is alles wel helemaal in orde in die grote democratie van het machtigste land van de wereld? Het zou niet moeilijk moeten zijn om te winnen van clowns die beweren dat de President heimelijk een moslim is, een socialist, of hem vergelijken met Hitler.

Om nog maar niets te zeggen over de corrumperende werking van masturbatie – lust in your heart is committing adultery volgens Christine O’Donnel, Tea Party kandidaat voor de Senaatzetel van Delaware dankzij de steun van Sarah Palin. Dit heeft O'Donnel ooit verklaard zoals blijkt uit oude opnamen die Rachel Maddow uit archieven heeft weten op te diepen. In het screenshot is haar afschuw van seksualiteit goed te zien - bekijk ook de video.

Met andere woorden het verlies van de Democraten valt nog mee omdat de tegenstanders van de Democraten zó gek zijn dat zelfs conservatieve Amerikaanse kiezers inzien dat je dan maar beter kan stemmen op een suffe Democraat - want suf is Harry Reid inderdaad. En dat terwijl het water je aan de lippen staat omdat de waarde van je huis minder is dan de hypotheek, of omdat je bang bent werkeloos te worden. Want het is zeker waar dat de regerende partij wel erg matig heeft gepresteerd en daarvoor is afgestraft door de kiezers. Ondanks zijn welbespraaktheid kan Obama blijkbaar niet goed weerwerk leveren tegen de rechtse haatpropaganda.

Wie denkt dat het verzet tegen Big Government een spontane oprisping is heeft het mis, de Tea Party wordt gefinancierd door Big Coal, Big Pharma, het Groot Kapitaal van Wall Street en andere Boven Bazen die profiteren van overheidssubsidies of er belang bij hebben om de macht van de staat te beperken. Het is de vraag wat er nu gaat gebeuren met de Tea Party kandidaten die nu zijn gekozen in het Congress. Blijven zij protesteren of schikken zij zich naar de mores van de partij? Ik vermoed het laatste.

Verdere verschuiving naar rechts
Maar er is nog een andere reden waarom de Tea Party wel degelijk een blijvende invloed heeft op de Amerikaanse politiek. In deze verkiezing is de Republikeinse partij nog meer naar rechts opgeschoven. Nu weet elke Senator of Afgevaardigde dat als hij maar de geringste redelijke houding aanneemt, of whoea, misschien zelfs wel wil samenwerken met Obama en de Democraten dat zijn positie bij de eerstvolgende voorverkiezing zal worden aangevallen.

Het is bijzonder naïef te denken dat deze `Tea Party’ zomaar een feestje is van boze burgers. De financiers op de achtergrond steken niet voor niets miljoenen Dollars in kandidaten waarvan zij ook wel weten dat deze zullen verliezen. In Nederland kun je een nieuwe partij oprichten en daarmee redelijk snel invloed en macht krijgen - zoals de PVV heeft laten zien. Maar in Amerika zijn er maar twee partijen omdat door het districtenstelsel een derde partij bijna niet kan winnen. Voorverkiezingen zijn daarom een belangrijke manier waarop de richting van een politieke partij in Amerika veranderd. Door de Tea Party is de Republikeinse partij verder naar rechts opgeschoven en geradicaliseerd.

Het lijkt er niet op dat de Democraten hiertegen goed tegenspel bieden. De rechtse propaganda van de Republikeinen gaat gewoon door. Men uit de meest belachelijke beschuldigingen richting Obama waardoor de democratie steeds verder wordt vergiftigd. Desondanks gaat de President door met zoeken naar compromis en samenwerking met de steeds verder radicaliserende Republikeinen. Samenwerken met radicalen is eenzijdig: Democraten doen concessies, Republikeinen niet, die zijn alleen maar uit op een ding: winnen.

De Republikeinen hebben de grootste overwinning behaald sinds 1948 door tussen de 62 en 72 zetels te winnen. Met dank aan de gebroeders Koch, Freedom Works, de Chamber of Commerce en Ruppert Murdoch met zijn Fox News en vele anonieme bedrijven en miljonairs, de financiers achter de campagne van de Republikeinen. Na een kortstondige overwinning van de Democraten in 2008, is de de Amerikaanse politiek weer terug op het oude spoor van de laatste 40 jaar: langzaam maar zeker verder opschuivend naar rechts.

Read more...

Verkiezingen VS (Deel 2): Democratie of plutocratie

Volgende week dinsdag 2 november worden de Midterm Elections gehouden, de tussentijdse verkiezingen waarbij alle zetels in het Huis van Afgevaardigden en 37 van de 100 Senatoren verkiesbaar zijn. De partij van de zittende President verliest bijna altijd zetels bij een tussentijdse verkiezing de vraag is alleen: hoeveel en kunnen ze hun meerderheid behouden? Wat hebben de Democraten in twee jaar bereikt en hebben ze dit verlies verdiend? En wat kunnen we verwachten van de Tea Party?

Dit is deel 2 van Verkiezingen VS. Deel 1 Moddergooien en handreiken verscheen gisteren.

Links is ondankbaar
De leiding van de Democraten denkt dat het belangrijk is om kiezers in het midden - de independent voters - er van te overtuigen dat Democraten niet te links zijn. Daarom wordt er druk uitgevoevend op linkse activisten om niet te veel te eisen. Zij beschuldigen de linker vleugel ondankbaar te zijn omdat zij onvoldoende oog heeft voor de behaalde resultaten. Zo meldde de woordvoerder van het Witte Huis Robert Gibbs onlangs dat de 'Professional Left' – linkse bloggers en activisten - maar niet wilde zien dat Obama al veel had bereikt. Maar wat heeft Obama eigenlijk bereikt? Ik noem een aantal zaken:

• De belangrijkste wet die Obama door het Congress heeft weten te krijgen is de hervorming van de gezondheidszorgverzekering. Dit was echter alleen mogelijk na vergaande concessies aan de farmaceutische industrie en aan de ziektekostenverzekeraars. De wet wordt overigens pas in 2014 ingevoerd en het enige dat mensen er nu van merken is dat de premies drastisch omhoog gaan (volg de link ook voor de verklaring!).
• De stemming over het terugdraaien van een door Bush uitgevoerde belastingverlaging voor mensen die meer dan 250.000 dollar verdienen is uitgesteld tot na de verkiezingen terwijl er wel gesproken over bezuinigen op sociale voorzingen.
• Op het gebied van mensenrechten is het niet veel beter. Met één notoire uitzondering – marteling - worden veel van de praktijken van Bush worden onder Obama gecontinueerd, Guantanamo Bay is nog steeds niet gesloten en er zitten nog steeds van mensen vast omdat ze van terrorisme worden verdacht zonder dat ze voor de rechter zijn geweest. Het aantal aanslagen in Pakistan en Afghanistan met behulp van onbemande rakketen en vliegtuigen is eerder toegenomen dan afgenomen in vergelijk met de vorige regering.
• In het leger is homofilie niet verboden maar als bekend wordt dat je homo bent wordt je ontslagen. Dit Don’t Ask Dont Tell principe zou met een relatief eenvoudig besluit afgeschaft kunnen worden, maar de beslissing hierover wordt nog steeds uitgesteld.
• In een poging om het grote aantal faillissementen van mensen met een eigen huis te stoppen is er een reddingsplan bedacht, het Home Affordable Modification Program (HAMP). In de praktijk blijkt dit plan echter niet de nooddruftige huiseigenaren te helpen maar vooral de banken. Het grote aantal faillissementen en de stagnatie op de huizenmarkt is een van de redenen waarom de economie maar niet wil aantrekken.

Obama heeft dus niet aan de verwachtingen van links kunnen beantwoorden, er is maar weinig veranderd in vergelijking met Bush. Het valt dan ook te verwachten dat een deel van de linkse kiezers niet zal gaan stemmen of op een derde partij zullen stemmen om dit af te straffen.

Maar de belangrijkste reden dat de Democraten zullen verliezen is de slechte stand van zaken van de economie – nog steeds is officieel tien procent van de beroepsbevolking werkloos – terwijl banken weer winsten maken en hoge bonussen uitkeren. Toen Obama aantrad was de crisis weliswaar al in volle gang maar de maatregelen om economie te stimuleren waren volstrekt onvoldoende.

Clowns
Als de Democraten spectaculair verliezen zal dit door de media als overwinning van de Teabaggers geboekt worden. Deze beweging van vooral oudere, conservatieve kiezers wordt gepresenteerd als grassroot-beweging – een spontane, niet georganiseerde beweging. Maar dat is schijn. Al vanaf het begin was er twijfel aan de spontaniteit van deze beweging die voornamelijk gefinancierd wordt de gebroeders Koch – stinkend rijke conservatieve industriëlen die veel geld uitgeven om Obama dwars te zitten. Een belangrijke rol wordt hierbij gespeeld door FreedomWorks – een rechtse lobby groep – en Fox News, het conservatieve TV-kanaal van Rupert Murdoch.



Het afgelopen jaar was al een goed jaar voor de conservatieve beweging. Begin dit jaar is door het Supreme Court (Citizens Unitied v.s. Federal Election Commision) besloten dat bedrijven aanspraak kunnen maken op het eerste amendement van de grondwet dat vrijheid van meningsuiting waarborgt. Dit betekent dat bedrijven nu, al dan niet openlijk, campagnes kunnen financieren van kandidaten. Het zal niemand verbazen dat dit vooral gunstig uitpakt voor de Republikeinen. Op deze wijze kunnen energiebedrijven voorkomen dat maatregelen worden genomen om uitstoot van CO2 te beperken. Ook banken hebben nu nog meer mogelijkheden om de hoogstnoodzakelijke regulatie van Wall Street tegen te houden. James Kennedy, de Amerikaanse historicus en Nederland kenner uitte recent (Elsevier 19/6, geen link) zijn zorgen over de politieke partijen in Nederland. Deze zouden volgens hem 'aanhangsels van de staat zijn geworden' omdat deze zwaar door de staat worden gesubsidieerd. Volgens hem is dat een probleem omdat de partijen daardoor het contact met de samenleving verliezen. De VS zien we echter een geheel ander verschijnsel: daar zijn de partijen aanhangsels van voornamelijk reactionaire miljonairs en vervuilende industrieën geworden. Volgens het Center for Responsive Politics wordt er dit jaar c.a. vier miljard dollar voor de verkiezien uitgegeven. Bij de vorige Midterms in 2006 was dat nog één miljard. Een groot deel van dat geld komt van bedrijven die belang hebben bij de verkiezingen en is meestal anoniem. Door de uitgebreide mogelijkheden om de uitslag van verkiezingen te beïnvloeden - volkomen legaal! - is de democratie is verworden tot een corporatocratie: niet kiezers maar bedrijven bepalen de uitslag.

Een groot deel van de Republikeinen en de Teabaggers denkt dat de klimaatverwarming onzin is. Of, zoals Rand Paul, gelooft niet dat AIDS wordt veroorzaakt door het HIV virus en dat Obama kiezers wint door middel van hypnose. Het lijkt er op dat het een herhaling gaat worden van de Republikeinse 'revolutie' in 1994. Als de Democraten verliezen dan komen de clowns weer aan de macht – althans in naam want de Tea Party beweging wordt gefinancierd door het bedrijfsleven en wordt gecontroleerd door een aantal conservatieve organisaties. In werkelijkheid is Amerika een plutocratie.

Barack 'No Drama' Obama houdt het hoofd koel en zegt de Republikeinen de wacht aan:

It is going to be important for Democrats to have a proper and appropriate sense of humility about what we can accomplish in the absence of Republican cooperation. (via ABC This Week 23 okt/National Journal Online, Thursday)

Het zal mij benieuwen hoe het Obama en de Democraten na 2 november zal vergaan. Een ding is zeker: wat er in Amerika gebeurd heeft – vroeg of laat - consequenties voor ons.

Deze blog verscheen ook op GeenCommentaar

Read more...

Verkiezingen VS: Deel 1 Moddergooien en handreiken

Volgende week Dinsdag 2 november worden in Amerika de Midterm Elections gehouden, de tussentijdse verkiezingen waarbij alle zetels in het Huis van Afgevaardigden en 37 v/d 100 Senatoren verkiesbaar zijn. De partij van de zittende President verliest bijna altijd zetels bij een tussentijdse verkiezing. De vraag is alleen: hoeveel en kunnen ze hun meerderheid behouden? Op het moment dat ik dit schrijf is vrij zeker dat de Republikeinen in het Huis de meerderheid krijgen (minimaal 218 zetels) en een kans van 20% dat ze meer dan 50 zetels in de Senaat halen.

Dit verlies gaat gevolgen hebben – niet alleen omdat de Democraten dan een minderheid hebben en zullen moeten onderhandelen met de Republikeinen– maar ook omdat de partij die de meerderheid heeft het voorzitterschap krijgt en de agenda kan bepalen. Wat de Republikeinen op die agenda willen zetten is van begin af aan duidelijk geweest. Zoals Rush Limbaugh van begin af aan heeft beweerd: zij willen dat Obama mislukt. Het lijkt er op dat het een herhaling wordt van 1994 toen de Republikeinen halverwege de 1e regeerperiode van Clinton ook met een forse meerderheid wonnen.

Moddergooien naar Democraten
De Republikeinen gebruikten hun overwicht in 1994 om de President zo veel mogelijk dwars te zitten: partijbelang gaat vóór landsbelang. Net als in de jaren 90 zullen ze ook nu zoveel mogelijk – vaak volstrekt belachelijke onderzoeken proberen te starten. Een korte terugblik:

Het bekendste van deze onderzoeken was het Whitewater-schandaal. Dit bleek loos alarm te zijn want de Clintons hadden alleen maar verlies geleden bij de aan- en verkoop van het landgoed, en geen enkele van de aanklachten hield dan ook stand. Daarna werd Clinton beschuldigd van moord op Vince Foster, een medewerker van het Witte Huis. Ook hier was sprake van een loze beschuldiging want het was een zelfmoord. Alsof dat niet genoeg was, was er zelfs een lijst met slachtoffers uit zijn tijd als Gouverneur van Arkansas – de zogenaamde Clinton Body Count. Verder was er nog sprake van drugssmokkel, en natuurlijk waren er de nodige seksschandalen. Alles was verzonnen, op één schandaal na: Clinton’s affaire met Monica Lewinsky. Maar de jarenlange persoonlijke en volstrekt ongegronde aanvallen op Clinton en zijn vrouw deden uiteindelijk wel hun werk. Het moddergooien van de Republikeinen werkt dankzij de gewillige medewerking van de Main Stream Media altijd: schandalen zijn altijd goed voor de kijkcijfers. Uiteindelijk werden de mensen moe van Clinton. De Clinton Fatique sloeg toe en droeg er uiteindelijk aan bij dat niet Al Gore maar George W. Bush President werd in 2001 – mission accomplished.

Polarisatie en Bipartisanship in 2010
Het feit dat de Democraten geen meerderheid meer hebben in het Congress betekent dat de ze moeten samenwerken met de Republikeinen. Amerikaanse commentatoren in de Main Stream Media hebben het altijd over bipartisanship. Bipartisanship wordt door hun als het hoogste goed in de politiek geprezen. Net als in Nederland wordt polarisatie afgewezen. De partijleiding van de Democratische partij, de President, en invloedrijke Democraten in de DLC zijn daar ook van overtuigd en zij doen dan ook regelmatig ‘handreikingen’ naar de oppositie, bijvoorbeeld bij de voorbereiding van de gezondheidszorgwetgeving en bij economische maatregelen. Deze neiging om toe te geven aan rechts heeft tot gevolg dat veel wetgeving een stuk minder effectief is. Vaak zijn maatregelen daardoor halfslachtige compromissen die ontoereikend zijn. Bijvoorbeeld de poging om de economie weer opgang te brengen door investeringen te doen in infrastructuur en extra geld voor de lagere overheid te reserveren zijn mislukt doordat deze te gering was. Hierdoor is is het werkloosheidspercentage werkloosheid nog steeds veel te hoog: 10%. Omdat het wel en wee van de economie door veel kiezers belangrijk gevonden wordt gaat dit de Democraten veel stemmen kosten. It's the economy, stupid.

De bipartisanship komt dus maar van een kant, de Democraten, terwijl de Republikeinen verder radicaliseren. Dit wordt nog verder versterkt door de nu twee jaar oude Tea Party beweging. In naam is zij partijloos maar in de praktijk volledig Republikeins en Libertarisch. Tea Party aanhangers zijn tegen Big Government en maken zich grote zorgen over de staatsschuld. Dat deze niet door Obama maar door zijn voorganger is veroorzaakt is een detail dat de meesten ontgaat. De huidige tekorten worden zijn een gevolg van de verminderde belasting inkomsten en niet van hogere uitgaven – maar dat is past niet in het beeld dat zij hebben van Democraten: tax and spend.

Pogingen tot samenwerking met Republikeinen werken dus in het nadeel van de Democraten. Bovendien heeft het ook meestal geen zin, want de Republikeinen stemmen vrijwel altijd als een blok eensgezind tegen de maatregelen die Obama voorstelt. Want - nogmaals - die hebben maar een missie: impeach Obama! Het is mij ook niet duidelijk waarom de leiding van de Democratische partij dit niet lijkt in te zien.

Morgen, Deel 2: Democratie of Plutocratie?
Deze blog wordt ook gepubliceerd op GeenCommentaar

Read more...

Het gezondverstandmodel van de economie

Door ziekte ben ik vorige maand niet in staat geweest om het nieuws te volgen. Bij een poging om dit in te halen kwam ik een kort stukje tegen van Marike Stellinga in de Elsevier van 4 september met de titel 'Geldinfuus' over de noodzaak van het verhogen van de rente om onze economie weer op gang te brengen. Naar mijn mening heeft het stukje echter nog niets aan actualiteit verloren.

Zij schrijft dat "de geldgoden het ook niet meer weten". Onder centrale bankiers, die onlangs bij elkaar kwamen in Jackson Hole voor hun jaarlijkse overleg, bestaat namelijk onenigheid over het te voeren rentebeleid: de 'preciezen' willen de rente verhogen en de 'rekkelijken' willen deze juist laag houden.

Rente
Voordat ik in ga op dit meningsverschil eerst een korte uitleg over de betekenis van de rentestand. Als centrale bankiers zouden besluiten de rente te verhogen dan zou dat een remmende invloed op de economie hebben. Als het lenen van geld duurder wordt dan wordt er minder geld geleend en daardoor minder geïnvesteerd. Dit is dus niet goed voor de economische groei. Daarom is het gebruikelijk om in tijden van economische recessie de rente laag te houden. Het grote probleem op dit moment is dat de rente al tijden erg laag is en er nog steeds geen economische groei is. Nog verder verlagen van de rente zou betekenen dat de rente onder nul komt ('negatieve rente'). Dit is natuurlijk niet mogelijk. Dan wil iedereen wel lenen en terugbetalen ho maar!. Maar wat moeten wel doen?

De geldkraan
In 2008 is op grote schaal de 'geldkraan' opengezet om grote banken die dreigden ten onder te gaan te redden. Door de Amerikaanse overheid zijn vele miljarden uitgegeven om de giftige derivaten waarin deze banken hadden geïnvesteerd op te kopen. Zo is voorkomen dat banken failliet zouden gaan en – omdat ze zo groot waren – daardoor de hele economie mee zouden sleuren in hun val. De banken zijn dus overeind gehouden met een 'geldinfuus'.

Nu zijn we twee jaar verder maar nog steeds is de economie in een diepe recessie. Regeringen in het Westen zijn druk bezig met het 'op orde brengen van de begroting' maar de effecten zullen we pas volgend jaar gaan merken als deze geldkraan meer en meer zal worden afgeknepen. Bovendien zal dit waarschijnlijk eerder een verdere krimp van de economie tot gevolg hebben. Groei zit er dus voorlopig niet in.

Maar hoe zit dat met de banken? Ondanks alle steun aan de banken gebruiken deze de nu weer toenemende reserves alleen maar aan het verbeteren van hun vermogenspositie, winstmaximalisatie en het uitkeren van bonussen. Ondanks het geldinfuus en de lage rente wordt er door de banken dus nog steeds veel te weinig krediet gegeven waardoor er te weinig geïnvesteerd.

Gezond verstand
Wat moeten we doen om uit deze impasse te komen? Moeten we de rente laag houden zoals de 'rekkelijken' voorstellen of juist verhogen, wat door de 'preciezen' willen? Stellinga kiest voor het kamp van de preciezen. Zij schrijft:

Wie hebben gelijk, de preciezen of de rekkelijken? Het gezond verstand zegt: de preciezen. Centrale bankiers zijn geen goden, ze kunnen een zieke economie niet door handoplegging genezen. De pijn van deze crisis moet volledig worden geleden. Schulden moeten drastisch worden gesaneerd. Banken moeten een keer hun verliezen op uitstaande leningen volledig erkennen. Daarbij helpt het om de geldkraan dichter te draaien. De centrale bankiers moeten lef tonen en de rente verhogen.

Op welke argumentatie baseert Stellinga deze conclusie? Uit bovenstaande kom ik niet verder dan dat het argument dat het 'gezond verstand' dit voorschrijft. Het onder liggende economisch model waar Stellinga van uit gaat is echter wel duidelijk: de economie is een organisme. En net als organismen kan de economie ook 'ziek' zijn. Die ziekte heet recessie. Om beter te worden moet je medicijn slikken. En zoals bekend zijn bittere medicijnen beter dan makkelijke medicijnen. Om beter te worden moet je pijn lijden.

Ik heb al eerder geschreven over de blinde aanvaarding van deze wetmatigheid: Het is een vorm van aderlaten. Er is totaal geen enkele onderbouwing voor het argument van renteverhoging, behalve dan 'gezond verstand' en de aanname dat de economie beschreven kan worden als een organisme.

Alternatieven
Op welke wijze moeten we dan kijken naar de economie? Elk model heeft natuurlijk zijn zwakke punten – vergelijkingen met de werkelijkheid gaan altijd maar gedeeltelijk op. Waarom bijvoorbeeld is het “uitzieken” van de huidige problemen een slecht idee?
Onder normale omstandigheden – als er geen diepe recessie is zoals op dit moment - is het inderdaad een slecht idee om schulden te laten oplopen. En in het geval er sprake is van een hoogconjunctuur is het verstandig om rente te verhogen en zo af te dwingen dat schulden zoveel mogelijk worden afbetaald. Dat werkt remmend op de economie en het voorkomt zeepbellen, zoals de huizenmarktbel van 2007. (Helaas gebeurt dat nooit en gebruiken politici de voordeeltjes liever voor “leuke dingen voor de mensenkiezers”).
Ook is de gedachte dat er “uitgeziekt” moet worden heel erg fout: bedenk namelijk dat veel bedrijven die nu omvallen dat niet doen omdat ze niet gezond zouden zijn, maar gewoon omdat de economie op zijn gat ligt. Onder normale omstandigheden gezonde bedrijven gaan dus net zo goed ten onder. Hierdoor komen we in een negatieve spiraal terecht – die op dit moment ook nog eens versterkt wordt doordat veel overheden bezig zijn met “orde op zaken te stellen” - er wordt op dit moment echt niet alleen door Nederland hard bezuinigd.

Veel mensen, ook ter linker zijde, zijn er echter heilig van overtuigd dat er nu flik bezuinigd moet worden – bijna niemand zet daar vraagtekens bij. Ook de nieuwe “gezondverstandcoalitie” die nu geformeerd wordt beloofd niet veel goeds. Ik vrees dat deze recessie nog wel even gaat duren.

Een voorbeeld uit het verleden
In de jaren 20 was er ook een stroming in de economie die uitging van dit organische model, de zogenaamde "liquidationists". De econoom Brad DeLong schrijft over deze stroming in Liquidation Cycles (.pdf):

The ‘leave-it-alone liquidationists’ headed by Secretary of the Treasury Mellon felt that government must keep its hands off and let the slump liquidate itself. Mr. Mellon had only one formula: "Liquidate labor, liquidate stocks, liquidate the farmers, liquidate real estate". He held that even panic was not altogether a bad thing. He said: "It will purge the rottenness out of the system. High costs of living and high living will come down. People will work harder, live a more moral life. Values will be adjusted, and enterprising people will pick up the wrecks from less competent people."

Het is wat extremer geformuleerd dan Stellinga doet, maar de gedachte is het zelfde: de ziekte moet uitgeziekt worden. Zoals bekend heeft toepassing van deze theorie geen verbetering van de economie teweeg gebracht maar was het resultaat de grootste en langdurigste depressie van vorige eeuw en is verhoging van de rente is op dit moment niet zo'n goed idee.

Gelijktijdig gepubliceerd op GeenCommentaar

Read more...

Weinig Wol

Het zal mijn trouwe lezers zijn opgevallen dat ik de naam van weblog wel erg letterlijk heb genomen: weinig gepubliceerd – en dat is een eufemisme. De reden daarvoor is dat ik andere prioriteiten had: overleven.
Zondagavond, 29 augustus liep ik in een stevig tempo naar station Sloterdijk: ik wilde op tijd thuis zijn. Het regende en het waaide en ik had daarom de paraplu opgestoken. Normaal is een stevige spurt geen probleem voor mij maar die avond bleek het teveel voor mijn hart te zijn en in het zicht van het station zakte ik in elkaar. Gelukkig werd ik vrijwel onmiddellijk door iemand alarm geslagen – het enige dat wat ik van hem weet is dat hij “in de bewaking werkt”. Hij deed wat gedaan moest worden en belde 112. Gelukkig gebeurde het vlak voor het station, niet in het verlaten kantoorgebied er achter.

U begrijpt dat ik de afgelopen maand daarom andere prioriteiten had dan schrijven. Na een operatie aan mijn hart ben ik nu weer herstellende en zal geleidelijk aan mijn dagelijkse routine – waaronder lezen en schrijven – weer oppakken. Af en toe kunt u mij op twitter (@koekebakker) al volgen.

Dankzij het snel alarm slaan en alle goede en zorg van ambulance personeel, verplegend personeel en artsen ben ik nog onder de levenden. Ik heb de afgelopen maand aan den lijve ervaren hoe ons ziekenzorgstelsel werkt en heeft op mij een diepe indruk gemaakt. Ik heb niets dan lof voor de professionaliteit en de hartverwarmende menselijkheid die ik daar heb ervaren.

Read more...

Robert Gibbs en 'the professional left'

Een van de eerste dingen die opvallen als je de politiek in Amerika volgt is het fanatisme en extremisme van rechts en de timide en bescheiden houding van links. “Amerika is een conservatief land”, zeggen commentatoren dan altijd. Afgelopen week werd weer duidelijk dat links dit voor een deel aan zichzelf te wijten heeft.

Tijdens een persconferentie liet de woordvoerder van het Witte Huis, Robert Gibbs, zich ontvallen dat links - Gibbs had over the professional left - veel te kritisch is over Obama. Het blijkt dat de regering Obama maar moeilijk kan begrijpen dat hun eigen mensen zo kritisch kunnen zijn. De professional left stelt namelijk onredelijke eisen. Volgens Gibbs zijn ze pas tevreden als een vorm van Canadese gezondheidszorg wordt ingevoerd en als Pentagon is afgeschaft.

“I hear these people saying he’s like George Bush. Those people ought to be drug tested,” Gibbs said. “I mean, it’s crazy.”
The press secretary dismissed the “professional left” in terms very similar to those used by their opponents on the ideological right, saying, “They will be satisfied when we have Canadian healthcare and we’ve eliminated the Pentagon. That’s not reality.”

Commentaar van een Amerikaanse blogger: dank u wel mr. Gibbs, dankzij U hebben we de verkiezingen in 2012 verloren. De vorige keren dat dat gebeurde werd Ronald Reagan gekozen, en de keer daarvoor Nixon. De linkse kiezer die op deze manier geschoffeerd wordt, blijft dan namelijk gewoon thuis. Het is gebruikelijk dat Democratische presidenten zo veel mogelijk afstand nemen van hun linkse aanhang. Er is zelfs een naam voor dit soort gelegenheden: het is een Sister Souljah moment, genoemd naar het afstand nemen door president Clinton van de activistische linkse hip hop zangeres Sister Souljah.

Typerend voor deze houding is het onbegrip voor de betekenis van de eigen basis die men heeft. De volgende dag werd Gibbs gevraagd of hij bij zijn standpunt bleef en of hij niet bang was dat links nu niet meer gemotiveerd zou zijn om te gaan stemmen, was zijn antwoord:

"I don't think [liberal voters won't show up]," he said, "because I think what's at stake in November is too important to do that."

Een voorproef voor wat er kan gebeuren bij de tussentijdse verkiezingen in november, waren de extra verkiezingen in januari om de zetel van de overleden senator Ted Kennedy op te vullen. Iedereen verwachtte dat Democraat Martha Coakley, deze zou winnen, maar het werd de Republikein Scott Brown. Door rechtse commentatoren werd dit natuurlijk geïnterpreteerd als een referendum over Obama. Maar het is veel waarschijnlijker dat het een gevolg was van de slechte en ongeïnspireerde campagne van de Democraten: hoe anders konden zij de zetel van een van de meest linkse senatoren verliezen aan een rechtse Playboy?

De ster van Obama is aan het verbleken. Hij blijkt helemaal niet de grote hervormer te zijn die iedereen had verwacht, integendeel. Obama is een voorzichtige politicus, die het compromis zoekt met zijn tegenstanders. Hij werkt samen met Wall Street om de bankencrisis op te lossen. Er is niet een falende bestuurder afgezet uit deze wereld, zoals wel gebeurde met bestuurders uit de auto-industrie, toen deze overeind gehouden moest worden tijdens het hoogte punt van de crisis. En dat terwijl er genoeg aanleiding is om dit geboefte in maatpak aan te pakken zoals steeds meer duidelijk wordt. Ook op het gebied van de rechtsstaat stelt hij diep teleur door met zijn beleid van niet naar achteren maar naar voren kijken – er is niet één oorlogsmisdadiger uit de regering Bush vervolgd. Maar wat misschien nog wel erger is is dat hij de praktijken van zijn voorganger voortzet.

Ook heeft het economische team van Obama zich ernstig vergist in de diepte van deze recessie. Nu, twee jaar later, is er nog steeds geen noemenswaardige groei van de economie en is nog steeds meer dan tien procent van de bevolking werkloos. De verwachte banengroei is uit gebleven doordat de stimulering van de economie, met 787 miljard dollar, te weinig effect heeft gehad. Cristana Roemer (Chair of the Council of Economic Advisers) die een groter bedrag had voorgesteld (1.2 tot 1.4 biljoen) heeft ontslag genomen. Daar moet dan wel bij vermeld worden dat de 787 miljard Dollar een compromis was met Republikeinen en conservatieve Democraten in het congres. Maar de kiezer let niet op dat soort kleinigheden.

Er is dus alle reden voor de professional left om kritiek te hebben op deze regering. Het team van Obama wordt bemand door centristen. Neem Robert Gibbs zelf. Die nam in 2004 deel aan de campagne van John Kerry tot hij ontslag nam en woordvoerder werd van de obscure groep Americans for Jobs, Health Care and Progressive Values. Deze groep had maar een doel: het neerhalen van Howard Dean, de enige kandidaat die (toen) tegen de Irak-oorlog was. De campagne van Dean onderscheidde zich van de anderen door de inventieve manier waarop het internet werd gebruikt. Dit is de advertentie waarmee Dean werd aangevallen:



En met deze beelden, bekend als "de schreeuw van Dean" - uitgebreid getoont op TV - werd hem de das omgedaan:




Democraten bestrijden hun eigen mensen, en het is ze ook in dit geval gelukt. Uiteindelijk werd John Kerry, die wel voorstander van de oorlog in Irak was, gekozen tot kandidaat, en we weten nu hoe dat is afgelopen. Maar wat natuurlijk nog het meest vreemde is aan dit verhaal is dat men de eigen mensen aanvalt, alsof er geen reden zou zijn om de de volledig doorgedraaide en absurde kritiek van rechts aan te vallen. Het is zoals de conservatieve David Frum zegt: More proof of my longtime thesis, Republican politicians fear the GOP base; Democratic politicians hate the Democratic base.”

Gelijktijdig gepost op GeenCommentaar

Read more...