Showing posts with label USA. Show all posts
Showing posts with label USA. Show all posts

De grote Amerikashow

>> Monday, April 16, 2012

In zijn boek De grote Amerikashow schetst oud Amerika correspondent van de NRC Tom-Jan Meeus een somber beeld van de toestand van de democratie in Amerika (*). Door jarenlange polarisatie is het land verdeeld geraakt in twee kampen die elkaar verbaal naar het leven staan. Beleid wordt niet meer gemaakt op basis van feiten maar politici laten zich leiden door het electorale effect dat hun beslissingen beslissing hebben. Bovendien: over welke feiten heb je het eigenlijk? Want er zijn tegenwoordig linkse en rechtse feiten.

Het is weer een schrikkeljaar dus er zijn dit jaar weer presidentsverkiezingen. De presidentskeuze heeft grote consequenties voor de rest van de wereld, en dus ook voor Nederland. Maar niet alleen daarom is het belangrijk de politiek in Amerika te volgen. In Nederland nemen we veel van de Amerikaanse cultuur over via TV en film. Nederlandse politici nemen een voorbeeld aan Amerika. Amerikaans populisme is in de Nederlandse politiek geïntroduceerd door Geert Wilders. Hij is in de leer geweest bij zijn Amerikaanse collega's (onder andere de conservatief Tom Tancredo) en heeft laten zien dat dit erg succesvol kan zijn. Rationele Nederlandse politici hebben hier, in 10 jaar tijd, nog steeds geen goed antwoord op gevonden. Ondertussen wordt de politiek hier steeds meer gekenmerkt door het zelfde verbale geweld en gespletenheid als in Amerika. Gaat de politiek in Nederland dezelfde kant op als in Amerika?

De politiek van het wantrouwen
Wantrouwen is er altijd een belangrijk onderdeel is geweest van de cultuur in Amerika. Richard Hofstadter laat in een zijn beroemde essay The Paranoid Style in American Politics zien dat deze traditie teruggaat tot de 17e eeuw.
Maar Nixon is de eerste die dit weet te gebruiken voor electoraal succes. Hij maakt gebruik van de angst bij het deel van de bevolking dat moeite heeft met de invoering van gelijke burgerrechten voor zwarten en dat zich bedreigd voelt door de protestbewegingen van de jaren zestig. Nixon neemt het op voor de kleine man, de silent majority, de Archie Bunkers, die door niemand serieus genomen worden. Nixon zet daarmee de toon voor de politiek tot op de dag van vandaag: een populistische politiek die polariseert doordat het tegenstellingen benadrukt en misbruik maakt van het wantrouwen dat veel burgers koesteren tegen de politiek en de elite.

Een slachtoffer van dit wantrouwen is de journalistiek. In een niet aflatende campagne worden journalisten er van beschuldigd niet objectief te zijn. Nixon en zijn vice President Spiro Agnew beschuldigen hen van liberale sympathieën. Dit is als politieke strategie zo succesvol gebleken dat conservatief Amerika tot op de dag van vandaag klaagt dat de grote networks en de kranten een liberal bias hebben, een afwijking naar links. Veel journalisten laten zich hierdoor intimideren en proberen bij berichtgeving te bewijzen dat zij objectief zijn. Bij elk meningsverschil of politiek strijdpunt moeten beide partijen aan het woord komen, en nog maar zelden durven journalisten hun eigen mening te geven over een zaak, bang dat zij door rechts beschuldigd worden van een liberal bias.

In het boek laat Tom-Jan Meeus zien wat de gevolgen zijn voor het dagelijkse leven in het land. Hier is Meeus op zijn sterkst. Hij beschrijft een rodeo in een gevangenis (Angola) waar gedetineerden een rodeoshow opvoeren voor de bezoekers. Hij gaat op bezoek bij de hillbillies in het heartland die bang zijn dat hun levensstijl wordt bedreigd en zich vastklampen aan religie, vreemdelingenhaat en hun wapens, zoals Obama hen ooit karakteriseerde.

Populisme: politiek is adverteren
Reizend door het Amerikaanse platte land ontmoet hij veel mensen die zeker zijn dat hun manier van leven bedreigd wordt en hij beschrijft hoe de populisten hier hun macht aan ontlenen:
Er zit systeem in de manier waarop populisten die invloed uitoefenen. De wapenlobby, de antiabortusbeweging, veel evangelicals, de Tea Party, politici als Tancredo: allemaal danken zijn hun succes aan de vrees onder hun volgelingen dat er voor hun levensstijl of opvattingen geen plaats meer zal zijn. Angst voor verlies is het krachtigste wapen waarover het populisme beschikt.
Als je maar heel vaak en heel hard roept dat iets waar is, ook al is dat niet zo, dan zijn er altijd wel voldoende mensen die zich laten overtuigen dat er misschien toch wel wat van waar is. Net als in de reclame is de logica vaak zoek: "wast witter dan wit". Sinds Nixon is de democratie steeds meer door cynisme en wantrouwen aangetast. Politici moeten om aan de macht te komen, of om aan de macht te blijven, gebruik maken van negatieve campagnes. Politiek is reclame geworden.
Niemand in de VS probeert nog te verbloemen dat politici slechts een rol spelen. Ideeën strijd en authenticiteit zijn bijzaken geworden: politiek is primair reclame.
Niet deskundigheid, of het landsbelang, maar wat de gewone man denkt, (of wat men denkt dat hij denkt) bepaalt de politiek. Het is populisme in zijn meest pure vorm. Nuchter beleid en feitenkennis spelen steeds minder een rol en zijn ondergeschikt aan de volkswil. Bush de Jongere heeft het ultieme populisme in de praktijk gebracht door een onwinbare oorlog beginnen, de "war on terror".

Party for Freedom? So American!
Tom-Jan Meeus maakt zich zorgen dat de politiek van het wantrouwen overslaat naar Nederland. Sinds de Tweede Wereld Oorlog heeft Amerikaanse cultuur en politiek veel invloed in Nederland, en dat is de laatste jaren, dankzij de media en internet alleen maar toegenomen. Nederlanders nemen snel Amerikaanse modes en gewoontes over. Meeus is het sinds zijn terugkomst uit Amerika opgevallen dat wij hier steeds meer "Amerikaanse dingen doen". Mensen zijn ook hier meer met hun imago bezig, en iedereen doet aan zelf promotie.

Zie hier bijvoorbeeld het interview dat Pamella Geller had met Geert Wilders.



Kan in Nederland het zelfde gebeuren met de politiek en de media als in Amerika? Het is nog niet zo erg als in de VS. We hebben in Nederland nog maar 10 jaar ervaring met het populisme, maar er zijn wel degelijk signalen dat het door populisten opgeroepen wantrouwen hier post vat. Uit peilingen blijkt dat ook in Nederland het vertrouwen in de politieke instituties afneemt.

Kritiek
De grote vraag die in het boek steeds opkomt is: waar komt de polarisatie die het land splijt en onbestuurbaar maakt vandaan? Tom-Jan Meeus geeft zelf toe dat hij die vraag niet compleet kan beantwoorden. Een mogelijke verklaring die hij bespreekt is het kiesstelsel: in de voorverkiezingen, (de primaries) wordt door de partijleden bepaald welke kandidaten mogen meedoen in de verkiezingen. De Republikeinen hebben net deze week in de primaries bepaald dat Mitt Romney presidentskandidaat is. Omdat in de meeste primaries alleen de eigen partijleden een stem kunnen uitbrengen - leidt dit er toe dat gematigde kandidaten afvallen: partijleden zijn nu eenmaal radicaler dan gewone kiezers die geen partijlid zijn. Dit effect was dit jaar goed te zien in de Republikeinse primaries: Mitt Romney moest, om gekozen te worden, eerst bewijzen dat hij een "echte conservatief" is (ook al was hij gouverneur een van een van de meest linkse staten), dat hij tegen “Obama care” is (ook al heeft Obama zijn plan gebaseerd op het ziektekostenstelsel dat Romney in Massachusetts heeft ingevoerd) en dat hij toch echt tegen abortus is (al was hij vroeger tegen een verbod).

Tot zover kan ik Meeus goed volgen. Dat primaries een rol spelen is duidelijk, en het is een belangrijke reden waarom de Republikeinse partij de laatste jaren steeds verder is geradicaliseerd. Maar het vreemde is dat dit niet op gaat voor de Democraten, want ook zij kiezen hun kandidaten via primaries. Het is waar dat Obama zich vier jaar geleden net als Romney nu, veel linkser heeft voorgedaan dan hij werkelijk is (zoals blijkt uit zijn beleid tot op heden). Maar toch is de Democratische partij niet naar links opgeschoven. Integendeel zelfs: Democraten zijn sinds de jaren zestig juist naar rechts opgeschoven. Net als de PvdA in Nederland hebben zij in de jaren negentig hun "ideologische veren" afgeworpen. Na de ontnuchtering door het grote verlies van George McGovern is de partij gematigd, en heeft zij alleen nog maar gematigde "centrum-democratische" kandidaten geproduceerd, zeker geen ideologen. Presidenten Carter en Clinton waren eerder conservatieve Democraten en absoluut geen radicale ideologen, zeker niet vergeleken met de verrichting van de vorige Republikeinse President Bush de Jongere. Hij begon een ondoordachte, door ideologie gemotiveerd avontuur in Irak en heeft geprobeerd de Amerikaanse variant van de AOW (Social Security) te privatiseren.

Dit blijft echter onderbelicht in het boek. Meeus heeft het alleen over polarisatie en suggereert voortdurend dat de radicaliteit van twee kanten komt, wat pertinent onjuist is. Zo gebruikt hij bijvoorbeeld het begrip "overheidsactivisme" als hij het heeft over de maatregelen die Obama neemt om de economie weer opgang te krijgen (700 miljard dollar stimulus, volgens economen veel te klein) en de invoering van een nieuw stelsel voor ziektekostenverzekering (broodnodig: er zijn ca. 45 miljoen onverzekerden in de VS, terwijl het systeem 2x zo duur is als bij ons). Dit is geen "overheidsactivisme" maar bescheiden uitgevoerde beleidsmaatregelen die niet worden gemotiveerd door ideologie, maar door noodzaak. Dat het nodig is komt door ideologisch gemotiveerd achterstallig onderhoud van zijn conservatieve voorgangers.

Wat is er dan wel gebeurd?
Ik heb natuurlijk ook geen definitieve verklaring voor de verschuiving naar rechts in de Amerikaanse politiek. Bovendien is er natuurlijk niet één oorzaak maar is het een samenloop van historische factoren. Een van die historische omstandigheden is de slavernij en de burgeroorlog die nodig was om deze af te schaffen. Pas in de jaren zestig van de vorige eeuw zijn de segregatiewetten afgeschaft en het is niet voor niets dat de grote verschuiving in de Amerikaanse politiek toen is begonnen. Tot die tijd waren conservatieven en progressieven verdeeld over twee partijen. Maar door de invoering van gelijke burgerrechten zijn conservatieven in het zuiden massaal overgestapt naar de Republikeinen.
Vanaf dat moment is de tweedeling in het land gaan samenvallen met de politieke partijen. Als gevolg hiervan is een conservatieve dominantie ontstaan, die tot op de dag van vandaag het land domineert. Nixon was de eerste president die voordeel had van deze realignment in de politiek.

Een andere factor die in het boek onderbelicht blijft (al noemt Meeus het wel) is de rol van de media. De campagne tegen de media is bijzonder effectief gebleken. Hoe bizar en radicaal sommige van de Republikeinse maatregelen ook zijn (de oorlog in Irak, privatisering van het publieke pensioenstelsel, de radicale deregulering), zelden zal een journalist daar stelling tegen durven te nemen, bang als zij zijn om beschuldigd te worden van partijdigheid. Door Paul Krugman is dit ooit eens als volgt gekarakteriseerd: Republikeinen beweren dat de aarde plat is, volgens Democraten is zij rond, maar de kop boven het artikel over het meningsverschil zal dan zijn "Vorm van de aarde betwist". Die dynamiek is nu goed te zien in de debatten over het Ryan Budged.

Dominantie van radicaal conservatisme
Door Meeus wordt uitgelegd waarom het politieke systeem conservatieven bevoordeelt. Dit kan verklaard worden door te kijken naar de manier waarop de Senaat werkt: doordat elke deelstaat evenveel zetels krijgt zijn volksarme, plattelands staten die overwegend conservatief zijn, oververtegenwoordigd. De grote, stedelijke gebieden met een meer linkse signatuur zijn ondervertegenwoordigd. Voeg daarbij de byzantijnse filibusterregel en de conservatieve dominantie is verklaard.
Conservatieven hebben gewoon een voorsprong op Democraten. Dit allemaal verklaart echter nog steeds niet waarom de Republikeinen zo ver naar rechts zijn opgeschoven.

De radicaliteit van conservatief Amerika is niet iets dat van de laatste tijd is. Al in 1961 schrijft Richard Hofstadter, in het ook door Meeus aangehaalde artikel over de paranoïde stijl van de Amerikaanse politiek over het conservatisme:
[...]the modern right wing, [...] feels dispossessed: America has been largely taken away from them and their kind, though they are determined to try to repossess it and to prevent the final destructive act of subversion. The old American virtues have already been eaten away by cosmopolitans and intellectuals; the old competitive capitalism has been gradually undermined by socialistic and communistic schemers; the old national security and independence have been destroyed by treasonous plots, having as their most powerful agents not merely outsiders and foreigners as of old but major statesmen who are at the very centers of American power. Their predecessors had discovered conspiracies; the modern radical right finds conspiracy to be betrayal from on high.
Dit is geschreven in 1961, maar het is nog even geldig vandaag. Niet het conservatisme is veranderd maar hun invloed groter geworden. Het verschil met 1961 is dat zij de macht overgenomen hebben in de Republikeinse partij. In 1964 werd Barry Goldwater, een radicaal conservatief nog met ruime meerderheid verslagen. In 2012 is de Republikeinse partij de partij van Goldwaters nazaten met de zelfde radicale ideologie.

Polarisatie in Nederland
Moeten wij ons nu ook zorgen maken over Nederland? Er zijn natuurlijk parallellen aan te wijzen tussen Amerika en Nederland, al was het maar omdat de Amerikaanse cultuur een grote invloed heeft op ons land. Maar de geschiedenis en cultuur van Nederland zijn heel anders dan die van Amerika. De slavernij waar wij ons aan schuldig hebben gemaakt was altijd verborgen (namelijk in de koloniën) en heeft geen grote invloed gehad op onze cultuur. Ook hebben wij geen last van een onverwerkte burgeroorlog en is ons kiesstelsel fundamenteel anders dan dat in de VS.

Ook betwijfel ik of de conclusie dat in Nederland het midden steeds meer terrein verliest aan de vleugels correct is. In die zin zie ik wel overeenkomst met de VS: de polarisatie vindt niet plaats op links, maar op rechts. Het feit dat de PvdA terrein verliest aan de SP komt niet doordat de kiezer radicaler is geworden, maar juist door het opschuiven van deze partij naar rechts in de jaren negentig onder Wim Kok.

Bovendien is het absurd de SP te vergelijken met de PVV, een partij die bevolkingsgroepen tegen elkaar opzet en wantrouwen als middel in de politiek heeft geïntroduceerd voor electoraal succes. Ik heb mijn bezwaren tegen de SP, maar die zijn inhoudelijk. Of kunnen we zeggen dat de SP met Roemer een southern strategie volgt om de PVV kiezers in te palmen?

Deze post staat ook op Sargasso.
---
Dinsdag 17 april discussieert Tom-Jan Meeus in de Rodehoed met Maarten van Rossem over het boek.

Historicus en Amerikadeskundige Maarten van Rossem reageert op het boek van Tom-Jan Meeus en gaat met hem in debat. Verder spreken oud-correspondenten Maarten Huygen, Juurd Eijsvoogel en Mark Chavannes én de huidige correspondent in Washington Guus Valk over hun ervaringen in Amerika, de gepolitiseerde samenleving en het verschil met Nederland. Gespreksleider is Joost Oranje, plaatsvervangend hoofdredacteur NRC Handelsblad.

---
Noten
(*) Verschenen bij Nieuw Amsterdam, maart 2012.

Foto verantwoording
feature image: Uitsnede van de omslag van het boek.
Foto 1: Richard Milhous Nixon, 37e President van de Verenigde Staten, bron: Wikipedia
Foto 2: Abraham Lincoln, 16e President van de Verenigde Staten, bron: Flicker.
Foto 3: Barry Goldwater, Senator van Arizona, bron: Wikipedia.

Read more...

De metafysica van de schuld

>> Monday, August 8, 2011

Het is zomer dus de journalisten van de NRC, in ieder geval die van de redactie economie, zijn met vakantie. Dit weekend heeft de krant een artikel overgenomen van Die Zeit, geschreven door Marc Brost en Bernd Ulrich, over de huidige economische problemen (*). Het is een bombastisch stuk over de “schuldencrisis” dat pretendeert Links een les te lezen over hoe het moet omgaan met schulden. Volgens mij trekken ze echter de verkeerde les.

Alleen het begin al:
Wie bij het thema ‘schulden’ denkt dat het louter om geld gaat, is naïef. In werkelijkheid gaat het om gevoel, macht, angst en eer. Met een beetje overdrijving zou je zelfs kunnen zeggen: schulden zijn de wiskundige uitdrukking van een metafysisch probleem. Het is, kortom, bittere ernst.

Zeker, het is bittere ernst, maar niet om de redenen die worden genoemd, want gaat het niet altijd in de politiek om gevoel, macht, angst en eer? En sinds wanneer zijn schulden een wiskundige uitdrukking van een metafysisch probleem? Voor metafysische kwesties kunt u beter bij een priester of filosoof te rade gaan. Mogelijk zijn onze economische problemen een symptoom van een onderliggende cultureel trend, maar dan niet op de manier waarop Brost en Ulrich dit analyseren.

Wie heeft de schuld?
Volgens Brost en Ulrich is er een reden dat schulden op dit moment zowel in Europa als in de VS opspelen:

Het is bepaald geen toeval dat de afgelopen weken zowel Europa als de Verenigde Staten slechts ternauwernood wisten te ontsnappen aan de schuldenval die zij voor zichzelf hadden opgesteld. President Obama mag dan in zijn strijd met het Congres een beetje tijd hebben gewonnen, de schulden van Amerika zullen verder stijgen – ondanks de overeengekomen, gigantische bezuinigingen. In Europa mogen de regeringsleiders dan met een ultieme krachtsinspanning tot een tweede steunpakket voor Griekenland hebben besloten, de financiële markten gokken al weer op de volgende ronde. Alle hiermee samenhangende zorgen hebben de goudprijs doen stijgen tot een absolute recordhoogte.

Dat er gelijktijdig problemen zijn met schulden in Europa en de Verenigde Staten is inderdaad geen toeval. Even ter herinnering: in 2008 is er een grote financiële crisis geweest. In de jaren die daaraan voorafgingen hebben de autoriteiten een gigantisch en ongereguleerd schaduwbanksysteem laten ontstaan waarin voor vele biljoenen dollars werd omgezet. Dit schaduwbanksysteem was groter dan het reguliere banksysteem en het is ingestort door een klassieke bank run zoals we die kennen uit de 19e en begin 20e eeuw toen het banksysteem nog niet gereguleerd werd, althans niet in de VS.
De illustratie bij dit artikel is een afbeelding van zo’n paniek, die plaatsvond in 1893. Het gevolg van de paniek van 2008 was een mondiale recessie. Tijdens recessies maakt de staat schulden omdat er minder geld binnenkomt van belastingen en meer wordt uitgeven aan uitkeringen. Ook heeft het redden van belangrijke systeembanken – to big to fail banken– veel geld gekost. Het is dus geen toeval dat er gelijktijdig een schuldencrisis in de VS en Europa is ontstaan, maar de problemen van beide continenten lijken alleen maar op elkaar en hebben in beide gevallen in wezen niets te maken met aflossingsproblemen. Dit behoeft wat uitleg vrees ik.

Europa
In Europa heeft de recessie geleid tot een crisis van de Euro die vroeg of laat toch moest komen, de kredietcrisis was alleen maar de trigger. De schuldenproblemen die een aantal landen nu ondervinden zijn het gevolg van het feit ze deel uitmaken van de muntunie. De oorzaak van de problemen verschilt van land tot land. In Spanje en Ierland is dat het instorten van de op hol geslagen huizenmarkt, in Italië de hoge staatsschuld, in Griekenland corruptie en in Portugal achterstallig onderhoud. Het zijn vervelende problemen maar ook weer niet uniek. Toch lukt het deze keer niet om ze onder controle te krijgen. In het verleden konden de landen hun munt devalueren en lenen van de eigen Centrale Bank, maar door de muntunie hebben ze geen Centrale Bank meer en moeten ze Euro’s lenen op de internationale financiële markt. Dit heeft een aantal nadelige gevolgen die elkaar versterken. Omdat er economische problemen zijn gaat de rente omhoog, maar omdat de rente omhoog gaat, wordt het aflossen van de schulden nog moeilijker, waardoor meer bezuinigd moet worden wat slecht is voor de economie. Het gevolg is een negatieve spiraal. Kapitaal vlucht het land uit en de markt speculeert op faillissement van het land (iets dat vroeger ondenkbaar zou zijn). Voeg daar nog aan toe het kortzichtige, penny wise pound foolish beleid van de ECB, Duitsland en niet te vergeten Nederland, en je hebt een onoplosbare schuldencrisis.

Het schuldenprobleem in Europa is dus eigenlijk geen schulden crisis maar een systeemcrisis die het gevolg is van de manier waarop de monetaire unie is opgezet: inherent instabiel.

De Verenigde Staten
Marc Brost en Bernd Ulrich beweren dat het geen links of rechts beleid is, dat de schulden heeft doen oplopen. Maar dat is in het geval van de Verenigde Staten niet juist: daar zijn de schulden het gevolg van roekeloze oorlogen en grote defensie budgetten die daarvoor nodig zijn en onverantwoorde belastingverlagingen, van de rechtse regering van George W. Bush die tot 2008 in het Witte Huis zat. Ook de tekorten die zijn ontstaan onder Obama zijn een direct gevolg van beleid van de regering Bush. Als gevolg daarvan zijn schulden hoog opgelopen, ongeveer 95% van het BNP, maar ze zijn in het verleden wel eens hoger geweest (WOII: 120% BNP). Er is echter geen reden om aan te nemen dat de schulden niet afbetaald kunnen worden. Dat er een crisissfeer is ontstaan heeft een politieke oorzaak: aarzelend beleid van de Democraten als het gaat om het aanpakken van de economie die nu 3 jaar na de crisis nog steeds niet wil groeien. Door politiek onhandig manoeuvreren hebben ze zich kwetsbaar gemaakt voor afpersing. De Republikeinen zijn uit zijn op maar een ding: Obama ten val brengen, zelfs als ze daarmee de (wereld) economie in gevaar brengen. De bezuinigingen die nu door hen worden afgedwongen zijn onverantwoord omdat de economische groei hierdoor wordt afgezwakt.

Ook in de Verenigde Staten is dus geen sprake van een schulden crisis. Het is een politieke crisis waarbij de staatsschuld als wapen wordt gebruikt.

Onnodig somberen
Brost en Bernd hebben hun eigen verklaring voor het schuldenprobleem: zij koppelen het aan de Westerse mentaliteit:

[De] oorzaak [van het schuldprobleem] is eenvoudigweg de volgende. Sinds twee decennia bevindt het Westen zich relatief op de terugweg. Het automatisme van steeds meer rijkdom bij steeds minder of in elk geval niet méér arbeid is doorbroken. Daarvoor zijn vele oorzaken aan te wijzen. Hier hoeven slechts de opmars van de opkomende landen, de oorlog tegen de terreur en de door de ecologie getrokken grenzen te worden genoemd.

Beslissend is dat het hele Westen met deze nieuwe situatie niet uit de voeten kan, noch politiek, noch cultureel, noch individueel. Onze kinderen – zo veel weten wij wel al – zal het slechts beter vergaan als ze harder werken dan wij. Of we dat echt voor hen moeten willen, weten we dan weer niet. Daarmee is de grote deal van het westerse model definitief verleden tijd. Het inzetten op groei was zo ongeveer de minimumconsensus van westerse samenlevingen. Het vooruitzicht van voortdurende groei stelde ons gerust en slaagde wonderwel erin om grote sociale conflicten – wie krijgt welk deel van de koek? – niet eens aan de oppervlakte te laten komen. Groei betekende immers dat iedereen steeds meer kon krijgen. Des te beangstigender is het als deze groei uitblijft.

Daarom heeft het Westen deze werkelijkheid verdrongen en zichzelf een welstand voorgespiegeld die niet meer bestaat. Daarvan zijn die schulden het gevolg. Zij zijn het verdrongene. [sic] Dat keert steeds vaker en steeds heftiger terug.

In het verleden konden Westerse regeringen zich uit de problemen redden door economische groei maar dat is onder andere door ecologische grenzen niet meer mogelijk, zo stellen zij dus.

Dit is een onnodig sombere visie. In de eerste plaats hebben de schulden niets te maken met het niet groeien van de economie zoals ik hiervoor al heb laten zien. Maar zij hanteren een veel te enge definitie van economische groei: een economie groeit niet alleen door meer schoorstenen te laten roken maar ook door meer dienstverlening en door het toepassing van nieuwe technologie. Wie had 30 jaar geleden gedacht dat nu iedereen met iedereen in de wereld kan communiceren via internet? Groei kan zelfs goed zijn voor het milieu: de dreigende klimaatverwarming maakt het noodzakelijk om te schakelen naar duurzame en milieuvriendelijke (CO2 neutrale) energie bronnen. Hiervoor is onderzoek nodig en moet nieuwe techniek ontwikkeld worden. Ook dat is groei die werkgelegenheid oplevert. Brost en Bernd zitten onnodig te somberen.

Schulden vernietigen de staat
Ik kan me grotendeels vinden in wat Brost en Ulrich beweren over de noodzaak van het maken van schulden, al zijn ze wel wat zuinig.

Wereldwijd gaven landen meer dan 15 biljoen dollar uit om de crisis te bestrijden. Nooit eerder werd in zo’n korte tijd zo veel geld uitgegeven. Nooit eerder werden zo snel zo veel nieuwe schulden gemaakt.

Daarbij komt dat het idee van deficit spending – het uitgeven van geld dat je feitelijk niet hebt – in deze situatie bij hoge uitzondering het juiste was.

Volgens Brost en Ulrich zijn er de aantal redenen waarom schulden maken niet meer kan: de schuld is al te hoog, de rente en aflossings lasten worden te hoog, schulden belasten toekomstige generatien en de staat kan niet meer terecht bij haar huisbank en het is een vernedering van de politiek.


[E]en land dat vandaag de dag schulden maakt, kan zich niet wenden tot zijn huisbank en worden geconfronteerd met een serieuze en bij twijfel staatsondersteunende gelovige. Nee, zo’n land moet zijn hand in de muil van de leeuw steken en zich uitleveren aan kredietbeoordelaars, beurzen en hedgefondsen (en aan de Chinezen, maar dat maakt het er niet beter op). Schulden ondermijnen de staat. Ze maken van politici de loopjongens van de banken en de noodhulpverleners van de markten. Ze vernederen politiek en democratie.

Maar dit is precies het probleem dat ik hierboven heb geschetst voor de “schuldencrisis” in Europa: landen kunnen niet meer lenen bij hun “huisbankier”, ofwel de centrale bank. Dit is dus een probleem dat wij over onszelf hebben afgeroepen: door de muntunie hebben landen geen eigen centrale bank meer en zijn aangewezen op de markt – met alle gevolgen van dien. We lezen het dagelijks in de krant: Griekenland, Spanje en nu Italië zijn overgeleverd aan de goodwill van de markt en Angela Merkel, oh en niet te vergeten, de daadkracht van de onze Jan Kees de Jager.

Brost en Ulrich gaan er blijkbaar van uit dat de muntunie, zoals die nu werkt, blijvend is. Dan heb ik nieuws: dat gaat niet gebeuren. De Eurolanden worden vroeg of laat uit elkaar gespeeld door de markt – dat zien we op dit moment al. Er kunnen dus maar twee dingen gebeuren: of de unie valt elkaar en Nederland wordt gewoon de 17e Deelstaat van Duitsland of de Unie wordt hervormt en de ECB gaat doen wat alle Centrale banken doen: schuldpapier van de landen opkopen. Dat laatste gebeurt nu al.

Schulden ondermijnen de staat niet, wel een te veel aan schulden. Iedereen die een eigen huis koopt doet aan deficit spending en een ondernemer heeft vreemd vermogen in zijn bedrijf zitten, dat heet investeren. Een ander aspect van schulden is dat de schuldeisers niet alleen maar “slechteriken” - speculanten en Chinezen - zijn, maar ook pensioenfondsen en beleggingsbedrijven die de rente die er mee wordt verdiend weer gewoon uitgeven. Het geld verdwijnt dus niet uit de economie (en zelfs de Chinezen beleggen het in het Westen).

Op dit moment is de rente historisch laag (en zou nog lager kunnen zijn). Door geld te lenen kan de staat, nee moet de staat, er voor zorgen dat de economie weer gaat groeien (les één van Keynes). Dit is een investering in groei die zal leiden tot meer banen. Dit is nodig omdat door de recessie een groot deel van de bevolking geen werk heeft ( Spanje 20%, Ierland 14%, Griekenland 15%) en onbenutte capaciteit blijft liggen. Als de economie weer groeit en de motor weer werkt is het veel makkelijker om de schulden af te lossen (les twee van Keynes) dan nu, zonder groei.

Het fundamentele probleem waar onze economie op dit moment door wordt geplaagd is geen diep cultureel probleem maar het verleren van de kennis die is opgedaan na de Grote Depressie. Na WOII heeft economisch beleid dat was gebaseerd op Keynes grote welvaart en groei gebracht, waarom zou dat nu niet meer kunnen? Onheil afroepen over “de metafysica van schulden” helpt ons niets verder, integendeel.

----
(*) Alleen in de papieren versie of digitaal tegen betaling; niet in het Nederlands maar wel in het Duits te lezen op Zeit Online (via Sargasso). Ik zal wat uitvoeriger citeren omdat het stuk moeilijk toegankelijk is.
----
Illustraties: (1) cc Koekebakker, (2) Poster for the "War of Wealth" by Charles Turner Dazey, a play that opened February 10, 1895. Bron.

Read more...

Het plafond van Obama

>> Sunday, July 24, 2011

Het zijn merkwaardige taferelen in de Amerikaanse politiek: politici die boos worden en weglopen bij onderhandelingen over een maatregel waarvan iedereen – van links tot rechts – zegt dat zij genomen moet worden: de kredietlimiet van de overheid (het schuldplafond, engels: debt ceiling) moet verhoogd worden want anders dreigt de wereldeconomie in elkaar te zakken op een manier waarop de kredietcrisis alleen nog maar een voorproefje was. Als de Amerikaanse regering geen geld meer kan lenen kan zij haar verplichting niet meer nakomen. Net als Griekenland dus. Niet alleen zullen mensen geen (of minder) uitkering ontvangen, kunnen salarissen niet meer (volledig) worden betaald, ook zal de Amerikaanse overheid niet meer instaat zijn haar crediteuren volledig terug te betalen. En dat is dus wanbetaling. Wat de gevolgen daarvan zijn zien we bij de Grieken: de rente op staatsleningen gaat omhoog waardoor nieuwe leningen nog duurder worden. Dit zet een negatieve spiraal in gang die direct gevolgen heeft voor de echte economie: het zal het begin zijn van een depressie die nog dieper en ernstiger zal zijn als de Grote Depressie. Dit staat allemaal op het spel in de onderhandelingen die op dit moment gaande zijn tussen het Witte Huis en de oppositie partij. Een oppositiepartij die bovendien flink heeft gewonnen in de tussentijdse verkiezingen november vorig jaar en haar rangen vooral heeft versterkt met veel uiterst conservatieve Tea Party kandidaten voor wie de staatsschuld vijand nummer 1 is.

Afbraak van de verzorgingsstaat
Ho wacht, even een stap terug: ik schreef: “onderhandelingen”...? Waarover wordt onderhandeld? Over het niet verhogen van de kredietlimiet? Maar als de gevolgen zo ernstig zijn, waarover praat men dan? En dit is ook niet de eerste keer dat dit nodig was: de limiet is al vele tientalle keren verhoogd, ook onder Bush, en altijd zonder veel misbaar. In de TV-serie West Wing wordt geschetst hoe in het verleden regeringen met deze situatie omgingen (3 keer kijken het gaat heel snel):



Het is natuurlijk maar TV-drama, maar ver van de werkelijkheid ligt het niet. De strategie is dus: zo kort mogelijk voor het moment dat nodig is wachten met een voorstel en dan – als het bijna te laat is een voorstel doen om de limiet te verhogen. Niemand durft dan nog nee te zeggen.
Maar dat is dus niet wat er nu gebeurd, en dat is het grote raadsel. Waarom laat Obama zich verleiden om te “onderhandelen” over iets waarover eigenlijk niets te onderhandelen valt? Deze wet moet aangenomen worden, wie wil nou de verantwoording hebben voor het Einde Van de Wereld Zoals Wij die Kennen? Gekker nog: zelfs enkele belangrijke republikeinen hebben begin dit jaar al gezegd dat de limiet verhoogd moet worden. Het is een raadsel. De meeste linkse bloggers in de VS die ik volg zijn het vertrouwen in de President volledig kwijt: want hij lijkt serieus van plan om in te gaan op allerlei voorwaarden die de geradicaliseerde Republikeinse partij stelt voor het verhogen van de limiet. De voorstellen waarover nu serieus wordt onderhandeld zijn allemaal uiterst diepe ingrepen in de verzorgingsstaat: verhoging van de pensioenleeftijd en verlaging van het uit te keren bedrag (Social Security), verhoging van de leeftijd waarop je in aanmerking komt voor gezondheidszorg voor ouderen (Medicarie), verlaging van de vergoeding voor sociale gezondheidsvoorzieningen (Medicaid). Bovendien weigeren de Republikeinen elke maatregel die neerkomt op verhoging van de belasting, zelfs niet als het gaat om belasting op privé vliegtuigen of bedrijven die grote winsten maken. Het is alsof rechts Amerika haar kans schoon ziet om een eind te maken aan de New Deal uit de jaren 30 en de Great Society uit de jaren 60: de pilaren van de welvaartstaat, opgebouwd door grote Democratische Presidenten. Dit heeft niets meer met democratie te maken: het is geen onderhandelen meer, het is afpersing.

Barack Hoover Obama
Bij veel linkse commentatoren begint door te dringen dat het niet alleen aan de Tea Party Republikeinen ligt maar dat het de President zelf is die dit heeft veroorzaakt. Hij gedraagt zich niet op de manier zoals die in de bovenstaande clip uit West Wing wordt geschetst: hij is juist wel bereid tot onderhandeling en is daar al in een vroeg stadium mee begonnen. Erger nog: het lijkt er eerder op dat hij zelf de gene is die de onderhandeling aangrijpt om te kunnen bezuinigen op sociale voorzieningen – hij kan nu namelijk doen alsof het hem is opgedrongen. In een eerdere toespraak heeft de President al blijk gegeven van een uiterst conservatief standpunt als het gaat om wat er gedaan moet worden aan de economie:
In zijn wekelijkse toespraak voor de radio zei hij het volgende:

Government has to start living within its means, just like families do. We have to cut the spending we can’t afford so we can put the economy on sounder footing, and give our businesses the confidence they need to grow and create jobs.
Wat hij hier zegt is onzin en het laat zien dat de President in wezen een conservatief is en meer op President Hoover dan op President Roosevelt lijkt. Schertsend wordt door sommigen daarom al gesuggereerd dat de H in zijn naam voor Hoover staat (overigens niet voor het eerst). Uit alles wat de President doet blijkt dat hij zichzelf ziet als De Verstandige Man in het Midden tussen de ruzie makende ideologen van rechts èn links. Steeds meer komt links in Amerika tot de conclusie dat Obama niet de man van de Hoop en Verandering is, waar men zo op hoopte na de jaren van Bush maar dat hij een gematigd conservatief is. En hij is naïef, ja ik durf het bijna niet te schrijven, hij is nota bene President van de USA... Want hoe is het mogelijk om te onderhandelen met mensen die alleen maar uit zijn op je verlies, die dat ook zeggen en daar voor uitkomen? De positie die Obama kiest, in het midden, is niet het werkelijke midden van de Amerikaanse politiek, het is het midden tussen een gematigd conservatieve Democratische partij en een geradicaliseerde Republikeinse partij. Iedereen die de politiek in de VS een beetje volgt weet dat dat een toestand is waarin zij overigens al verkeerd sinds de jaren 90. Maar het is een houding die goed valt bij de Amerikaanse media en de gevestigde politici. Obama is de man van de clubs als DLC en Third Way: conservatieve democraten die politiek gezien het beste te vergelijken zijn met onze VVD. Echte liberalen dus, in de Europese betekenis: fiscaal conservatief en marktgericht, maar liberaal als het gaat om geloof en waarden.

President Bachman
Volgend jaar zal blijken of de strategie van Obama werkt: dan zijn er weer verkiezingen en hoopt hij weer herkozen te worden – of niet. Wie de kandidaat van de Republikeinen gaat worden is nog niet duidelijk, maar momenteel lijkt Michele Bachman een kans te maken. Ze doet het goed bij de Tea Party, ze is tegen verhoging van de kredietlimiet en gepatenteerd christenfundamentalist. Nu zij zichzelf kandidaat heeft gesteld voor het Presidentschap heeft ze haar retoriek gematigd maar eerdere uitspraken van haar laten zien dat ze absoluut geen verstand van zaken heeft als het gaat om economie en staatszaken. Maar dat is in de VS geen beletsel om te worden te gekozen zoals haar partijgenoot, en vorige president heeft laten zien.

Of het zover komt moet nog blijken natuurlijk, de laatste signalen zijn weer dat Obama nu tot inzicht is gekomen dat hij onderhandelt met slangen. In een persconferentie gisteren liet hij zichtbaar blijken geïrriteerd te zijn over het gedrag van zijn onderhandelingspartners. En dat wil wat zeggen, Obama’s bijnaam is “Obama no Drama” – hij maakt zich anders nooit zichtbaar druk en wordt nooit boos.




Obama's strategie om te winnen lijkt te zijn zich te Presenteren als de Redelijkheid in Persoon, de Man in het Midden die boven de partijen staat en hij wil dat demonstreren door compromissen te sluiten met de oppositie. Maar hierbij stuit hij op een grens: de realiteit is dat de Republikeinse Partij zo radicaal is geworden dat zelfs belasting op privé vliegtuigen al te ver gaat, het is een partij waarmee domweg geen compromissen gesloten kunnen worden. Deze strategie heeft haar limiet bereikt: door de bezuinigen die hij nu voorstelt lopen zijn aanhangers weg en zal hij kiezers verliezen want die maatregelen doen echt pijn bij veel mensen en verhinderen herstel van de economie. Dat laatste lijkt de President echter nog niet te beseffen.

(Gelijktijdig verschenen op GC)

Read more...

The literati sent out their minions to do their bidding

>> Saturday, May 21, 2011


Newt Gingrich, een van de kandidaten voor de Presidentsverkiezingen in 2012, heeft een poëtische inslag. Lees dit hardop als een gedicht:
The literati sent out their minions to do their bidding.
Washington cannot tolerate threats from outsiders who might disrupt their comfortable world.
The firefight started when the cowardly sensed weakness. They fired timidly at first, then the sheep not wanting to be dropped from the establishment’s cocktail party invite list unloaded their entire clip, firing without taking aim their distortions and falsehoods.
Now they are left exposed by their bylines and handles.
But surely they had killed him off. This is the way it always worked. A lesser person could not have survived the first few minutes of the onslaught. But out of the billowing smoke and dust of tweets and trivia emerged Gingrich, once again ready to lead those who won’t be intimated by the political elite and are ready to take on the challenges America faces.
Het was een slechte week voor Gingrich. Op de Amerikaanse versie van "Buitenhof", Meet the Press had hij het moeilijk. Meestal worden daar alleen maar luie vragen gesteld door de presentator David Gregory. Hij is dan ook niet te vergelijken met onze Clairy Polak of Peter van Ingen. Gingrich werd deze keer echter geconfronteerd met zijn eigen gedraai over ziektekostenverzekeringen. In de jaren 90 had hij altijd verkondigd voor verplichting (de 'individual mandate') te zijn maar tegenwoordig is plotseling furieus tegen. Hoe kan dat? Moeilijke vragen had Gingrich van Gregory echter niet verwacht, en waarom zou hij ook, want dat is in dat programma niet gebruikelijk.

Later in de week bleek dat ook nog eens een rekening heeft uitstaan bij een juwelier voor maar liefst 5 ton.

Mister family values
Stephen Colbert grapte dat hij waarschijnlijk verlovingsringen in bulk had ingekocht want Newt Gingrich is namelijk 3 keer getrouwd. Twee keer heeft hij zijn vrouw verlaten en met zijn met een minnares te trouwen. De verklaring die hij daarvoor had is overigens ook komisch: "Passion for the country" was de oorzaak voor het overspel (benadrukking van mij):
There's no question at times of my life, partially driven by how passionately I felt about this country, that I worked far too hard and things happened in my life that were not appropriate. And what I can tell you is that when I did things that were wrong, I wasn't trapped in situation ethics, I was doing things that were wrong, and yet, I was doing them.
We kunnen in Nederland lachen om dit soort clowns, maar het zijn clowns met grote macht en invloed in de Amerikaanse politiek. Newt Gingrich kreeg die positie toen hij in 1994 werd gekozen tot Speaker of the House. In de jaren 90 was deze man aanvoerder van de zogenaamde Republikeinse Revolutie toen de Republikeinen in november van dat jaar de Mid Terms met grote meerderheid wonnen. Voor het eerst in 40 jaar hadden ze de meerderheid in beide kamers van het Congress. De Democraat Bill Clinton zat net 2 jaar in het Witte Huis.
Gingrich en de Republikeinen voerden campagne voor fatsoen en christelijke familiewaarden. Het was onder zijn leiding als Speaker dat de jacht werd geopend op de President die werd beschuldigd van immoraliteit en bedrog. Enkele bekende - en minder bekende schandalen uit die tijd: Whitewater, Troopergate, de "moord" op Vincent Foster, en natuurlijk de affaire met de Witte Huis stagiaire Monica Lewinsky met wie hij “geen seks” had gehad. Geen enkele beschuldiging bleek waar te zijn behalve dat hij een verhouding heeft gehad met Lewinsky en het feit dat hij daarover had gelogen. Deze zware beschuldiging culmineerde in het impeachment proces proces tegen Clinton, de poging om Clinton af te zetten als President.

De literati
Dit alles speelde zich af toen hij zijn vrouw bedroog tijdens zijn tweede huwelijk. Ook werd zijn gedrag als parlementariër onderzocht door de House Ethics commissie. Hij had geld dat hij had gebruikt voor politieke campagnes van de belasting afgetrokken en daarover later gelogen voor die zelfde commissie terwijl hij dus zelf op dat moment de President van liegen beschuldigde.
Het is een wonder dat deze man, overspelpleger, leugenaar en hypocriet, campagne kan voeren voor christelijke familiewaarden en nog serieus genomen wordt. Hij is regelmatig te zien op Amerikaanse TV zonder dat hem ook maar een keer iets wordt gevraagd over dit verleden. Als dat dan toch een keer gebeurd, zoals afgelopen zondag dan beschuldigt hij de media van vooringenomenheid tegen zijn persoon, terwijl het juist diezelfde media zijn die er voor zorgen dat Gingrich nog steeds een politicus is van (enige) betekenis. En dat is toch vreemd want Gingrich is een clown die door de literati en hun knechten al lang geleden afgevoerd had moeten worden uit de comfortabele wereld van Washington. Iemand als Gingrich (en hij is echt niet de enige) kan alleen maar zoveel invloed hebben omdat hem nooit de vuur aan de schenen wordt gelegd, omdat hem nooit wordt gevraagd hoe dat zit met die affaires terwijl hij tegelijkertijd zijn campagne baseert op morele waarden. In plaats daarvan wordt Gingrich in serieuze nieuws en discussie programma’s zoals Meet the Press geplaatst tegenover een gematigde Democraat en wordt er braaf gediscussieerd maar de literati nemen nooit stelling en blijven “objectief” want dat is de code in de media in de VS. Wie die code breekt ligt er uit en wordt niet meer serieus genomen. Dit is een van de redenen dat de democratie in America zo slecht functioneert en vrijheid van meningsuiting vaak niet meer is dan een holle kreet, want niemand heeft een mening of durft die te uitten.

Update 21 mei 2011: De kandidatuur van Gingrich is overigens vooral hopeloos geworden omdat hij in dit programma ook een faux pas begaat: hij bekritiseert het economisch plan van Paul Ryan en vooral de bezuinigingen op het medische programma voor ouderen (Medicare). "social engineering from the right". Oei, dat had hij niet moeten doen: vuile was hou je binnen.

Read more...

Hoe Bijzonder is Obama Care?

>> Tuesday, May 18, 2010

(cross posted op GeenCommentaar)
Zondagavond werd de Frontline-documentaire Obama's Deal uitgezonden door Zembla. Hierin werd verteld hoe de nieuwe wet voor de ziektekostenverzekering in de VS (kortweg 'Obama Care') tot stand is gekomen. Dit is heel erg interessant omdat de gang van zaken rond de totstandkoming van deze wet illustreert wat er mis is in de Amerikaanse Democratie. Zo werd duidelijk gemaakt dat deze wet er alleen kon komen doordat de machtige lobby van farmaceutische bedrijven en de ziektekosten- verzekeraars grote concessies hebben afgedwongen. Concessies die naar verwachting de kas zullen spekken van deze bedrijven.

Door meerdere twitteraars werd tijdens de uitzending geopperd dat de documentaire niet fair was. Net als de fel bekritiseerde Zembla-uitzending van 2 weken daarvoor - 'Wilders Profeet van de Angst' - was dit volgens hen ook weer een voorbeeld van linkse vooroordelen ten gunste van Obama. Ook werd gesteld dat de Democraten ondanks de vele felle protesten hun zin willen doordrukken. De Democraten zouden partijbelang stellen voor landsbelang.

In een vorige post heb ik al laten zien dat veel van de verwijten van republikeinen geheel niet terecht zijn. Volgens hen is Obama bezig met het invoeren van een socialistische heilstaat en wil hij volgens Sarah Palin 'doodscommissies' instellen die moeten gaan beslissen of bejaarden en kinderen met Down Syndroom (zoals een van haar eigen kinderen) nog geholpen mogen worden. Concrete, eerlijke kritiek was er eigenlijk niet en een echt tegenvoorstel hadden zij niet. Maar wat onderbelicht bleef in deze documentaire is het belang van de nieuwe wet. Al sinds de jaren zestig proberen de democraten de ziektekostenverzekeringen te hervormen. Te beginnen met Ronald Reagan wordt er campagne gevoerd tegen Socialized Medicine:



Het 'Program of Compulsory Health Insurance' waar de nog jonge Ronald Reagan campagne tegen voerde is het huidige Medicare. Een van thema's van de Town Hall protesten vorig jaar was nota bene de angst dat Medicare zou worden afgeschaft ten behoeven de invoering van... Socialized Health Care!

Ook blijft onderbelicht hoe Amerikaanse verzekeringsbedrijven werken en hoe groot de noodzaak is voor hervorming. Vorig jaar (10 juli 2009) had Bill Moyers Journal een interview met Wendell Potter, voormalig lid van de raad van bestuur van CYGNA, een van de grootste ziektekostenverzekeraars in Amerika. Wendell Potter verteld in deze aflevering van Moyers Journal waarom hij is afgetreden uit de raad van bestuur van CYGNA. Hij raakte overtuigd van de noodzaak van hervormingen doordat hij een zogenaamde 'health care expedition' bezocht. Regelmatig gaan artsen en verplegers naar arme delen van het land om gratis gezondheidszorg aan te bieden. Een soort van Dokters Zonder Grenzen dus, maar dan in Amerika.

Wendell Potter vertelt:

WENDELL POTTER: It was being held at a Wise County Fairground. I took my camera. I took some pictures. It was a very cloudy, misty day, it was raining that day, and I walked through the fairground gates. And I didn't know what to expect. I just assumed that it would be, you know, like a health-booths set up and people just getting their blood pressure checked and things like that.
But what I saw were doctors who were set up to provide care in animal stalls. Or they'd erected tents, to care for people. I mean, there was no privacy. I've got some pictures of people being treated on gurneys, on rain-soaked pavement.
And I saw people lined up, standing in line or sitting in these long, long lines, waiting to get care. People drove from South Carolina, Georgia, Kentucky and Tennessee all over the region, because they knew that this was being done. A lot of them heard about it from word of mouth.
There could have been people and probably were people that I had grown up with. They could have been people who grew up at the house down the road, in the house down the road from me. And that made it real to me.
BILL MOYERS: What did you think?
WENDELL POTTER: It was absolutely stunning. It was like being hit by lightning. It was almost - what country am I in? It just didn't seem to be a possibility that I was in the United States. It was like a lightning bolt had hit me.
BILL MOYERS: People are going to say, "How can Wendell Potter sit here and say he was just finding out that there were a lot of Americans who didn't have adequate insurance and needed health care? He'd been in the industry for over 15 years."

Maar bekijk vooral het hele interview! Welbeschouwd is deze aflevering van Zembla veel te braaf en geenszins vooringenomen links. Integendeel, zou ik willen zeggen. Obama en Rahm Emanuel komen er eigenlijk veel te goed vanaf. Maar dat is iets voor een andere post.

Read more...

De asymmetrie tussen links en rechts: democratie op zijn Amerikaans.

>> Thursday, April 22, 2010

Updated
Wie mijn blog regelmatig leest weet dat ik het vaak heb over de disfunctionele democratie in Amerika. Ik volg de ontwikkelingen daar nu enige jaren en het begint me steeds meer op te vallen dat er veel parallellen zijn met de politiek in Nederland en Europa.

Rechts Amerika
Het centrum van de macht in de Amerikaanse politiek is de afgelopen 40 jaar sinds Lyndon Johnson’s Great Society ver naar rechts door geschoven.[1]
Het recente debat over de gezondheidszorg laat goed zien hoe dat werkt. Wat mij daarbij in de eerste plaats op valt is dat de Republikeinen op geen enkele wijze tot ook maar het geringste compromis bereid zijn. Van de Republikeinse kwamen de meest absurde beschuldigingen: zo zouden de Democraten van plan zijn een socialistische staatsgreep uit te voeren door het opleggen van socialized healthcare. De liberals [2] doen het alleen maar omdat ze graag een grote overheid willen – Happy Dependence Day, kopte Mark Steyn. Maar het ging zelfs verder. Zo zouden de Democraten volgens Sarah Palin plannen hebben om ouderen gedwongen te euthanaseren doormiddel van “death panels”:

The America I know and love is not one in which my parents or my baby with Down Syndrome will have to stand in front of Obama’s “death panel” so his bureaucrats can decide, based on a subjective judgment of their “level of productivity in society,” whether they are worthy of health care. Such a system is downright evil. (Facebook 7 aug 2009)

Sarah Palin was in 2008 kandidaat voor het Vice Presidentschap, dus geen obscure extremist die aan de rand van de partij opereert.

Wie de plannen voor hervorming goed bekijkt kan echter constateren dat het allemaal heel gematigd is. Alleen dankzij de kortstondig grote meerderheid van 60 zetels die de Democraten in de Senaat hadden was het mogelijk om de hervormingswet er door te krijgen. Daarvoor moest wel aan elke wens van de meest conservatieve Democratische senator of afgevaardigde voldaan worden. Anderzijds zijn de wensen van de linkervleugel van de partij vrijwel helemaal verdwenen. Afgevaardigde in het Huis, Dennis Kucinnich, een van de meest progressieve volksvertegenwoordigers wilde zelfs tegenstemmen omdat deze wet volgens hem te ver was uitgekleed. Het enige echte punt van winst voor de Democraten is dat er nu een volksverzekering voor ziektekosten gaat komen en dat de ca. 40 miljoen onverzekerde Amerikanen in 2014 (sic) verzekerd zullen zijn, als zij tenminste niet sterven aan een behandelbare ziekte voor die tijd.[3] Maar Links Amerika heeft veel moeten inleveren: op geen enkele manier mag er geld besteedt worden aan abortus, dankzij de fundamentalisten in eigen partij. Alle verzekeringen moeten via de bestaande verzekeringsbedrijven lopen. Dit zijn dezelfde ziektekostenverzekeraars die het dit jaar heel normaal vonden om de premies soms met 50% te verhogen omdat de winstmarges te laag waren. De farmaceutische industrie en de medische sector (waaronder de verzekeraars) waren dan ook voorstander van deze wet. Maar de Democraten hadden weinig keuze: het is onwaarschijnlijk dat zonder steun van deze kapitaalkrachtige groeperingen de wet er door er gekomen was.

De beschuldigingen van de Republikeinen dat de Democraten tegen de wens van de meerderheid uiterst radicale hervormingen willen invoeren is dus nergens op gebaseerd. Het zijn de Republikeinen zelf zijn die aan het radicaliseren zijn. Dat deze decentrale beweging van rechts Amerika meer is dan alleen maar woorden werd duidelijk onder de vorige president plan van de President Bush. In 2005 hebben de Republikeinen geprobeerd om de Social Security wet af te schaffen (een verzamelwet waarin zaken als onze AOW en Bijstand zitten) door deze te privatiseren. Dat bleek een stap te ver zijn. Maar toch, het feit alleen al dat hij serieus heeft geprobeerd de sociale wetgeving terug te brengen tot pre-Depressie nivo is tekenend. Hieruit blijkt ook hoe hypocriet de beschuldiging is dat Obama een links-radicale maatschappelijkwerker (community organizer) zou zijn die zou handelen uit louter machtswellust. Het zijn de Republikeinen die in de vorige regeringsperiode uiterst radicale hervormingen hebben doorgevoerd, of dit hebben geprobeerd.

Links Amerika
De reactie van de Democraten hierop is dat zij zoveel mogelijk opschuiven naar het centrum. Het zijn de meest conservatieve leden van het Congress die uiteindelijk bepalen hoe een wet er uit gaat zien. Een gematigder hervorming van het ziektekostenstelsel, met compromissen richting Republikeinen en bedrijfsleven was dan ook eigenlijk niet denkbaar. In tegenstelling tot de Republikeinen bewegen de Democraten politiek gezien juist wel naar het midden.

Nederland
De manier waarop de Republikeinse Partij politiek bedrijft doet nog het meest denken aan onze PVV. Maar dat is oneerlijk ten opzichte van de PVV, die partij is een oase van integriteit en transparante politiek vergeleken met de Republikeinen. Toch is de PVV voor Nederlandse begrippen een extreem rechtse populistische partij. Een ander belangrijk verschil tussen de Republikeinen en de PVV is dat de PVV weinig kans maakt ooit meer dan de helft van de zetels te winnen, extreem rechts in Amerika kan dat wel bereiken.

Links Nederland
OK, hier heb je ook rare snuiters en ideologen, vooral aan de extremen van de politiek natuurlijk. Maar de SP heeft al lang geleden het Maoïsme afgezworen (en als het stiekem nog wel aanhangt ontkracht dat mijn stelling niet), de CPN is opgegaan in GroenLinks, die tegenwoordig zelfs bekend staat als liberale partij. Je zou kunnen zeggen dat in GroenLinks het Amerikaanse Liberal en het Nederlandse liberaal voor een keer in één partij vertegenwoordigd zijn. En wat is er toch gebeurd met de Gestaalde Kaders? Die zijn verdwenen in NCPN en liggen nu op de mesthoop van de geschiedenis naast het Maoïsme en het Leninisme.
De Partij van de Arbeid is ondertussen een kaalgeplukte kip geworden na al de ideologische veren die zij heeft afgeschud. En wie zal daar rouwig om zijn: dogmatische toepassing van een ideologie doet een partij geen goed. Met dogmatische toepassen van een ideologie bedoel ik dat men voor of tegen bepaalde zaken is op grond van een te rigide interpretatie van ideologie, of die nu van links of rechts komt.
Kortom: links in Nederland is in vergelijking met vroeger naar het midden opgeschoven en van rooie rakkers van vroeger wordt niet veel meer vernomen.

Rechts Nederland
In Nederland is de zelfde trend zichtbaar als in de Verengde Staten. De partijen aan linkerkant van het politieke spectrum schuiven naar het midden en partijen op rechts verschuiven verder van het rechts. Rechtse partijen zijn druk bezig met het kweken van een dik verenpak: trots toont zij aan iedereen die het wil haar ideologische veren. Met de PVV is nu ook extreem rechts permanent deel geworden van het onze politiek. Hoewel dat nog maar een kleine minderheid is begint het wel steeds meer hoofdstroom te worden.
In HP/de Tijd en Elsevier Magazine worden de kolommen volgeschreven door Dirk Jan van Baar, Syp Wynia en Simon Rosendaal met kritiek op de klimaatwetenschap, alsof de heren zelf klimaatwetenschap gestudeerd hebben. In navolging van conservatief Amerika zijn ook de rechtse ideologen van Nederland gaan geloven dat de bomen altijd blijven doorgroeien, desnoods tot in de hemel. Arend Jan Boekenstijn en Syp Wynia schrijven over de socialisten en “statisten”[4] en waarschuwen er voor Big Goverment en de Nanny State.
En dan is er natuurlijk niet te vergeten de Edmund Burk Stichting de conservatieve denktank van Joshua Livestro, Bart Jan Spruyt en Andreas Kinneging. Niet alleen Elsevier Magazine hanteert consequent een ideologisch rechtse lijn ook de VVD zelf is verder naar rechts opgeschoven in het ideologische spectrum. Mark Rutte lijkt in de peilingen zelfs goed te scoren met rechtse clichés, al vóór de val van het Kabinet.
Ook in de Volkskrant, ooit het bolwerk van progressief Nederland, kun je tegenwoordig columnisten en andere opinie makers vinden van onversneden conservatieve huize zoals Amanda Kluveld, Chris Rutenfrans en Frits Bolkestein. Niet dat ik hun dit platform misgun, maar ik wacht nog steeds op de dag dat Elsevier en de Telegraaf hun kolommen openstellen voor “een ander geluid”.
Het nieuwe elan op rechts lijkt te zijn overgewaaid uit de Verenigde Staten. Vrije markt ideologie, angst voor Big Government, afkeuring van zoiets super gematigdst als ziektekostenverzekering en de recente discussie over klimaatverandering. Zelfs bij de linkse VARA, in het programma Pauw en Witteman krijgt Richard de Mos de gelegenheid om met Diederik Samsom in discussie te gaan. Het lijkt er op of ook hier de gekte van rechts Amerika steeds meer respectabel aan het worden is.

Ondemocratische standaard
Een ander teken van de verharding van Rechts is in de blogossfeer te zien. Neem bijvoorbeeld het nieuwe blog De Dagelijkse Standaard van Joshua Livestro et al. Ik heb al eerder geblogd over het vertekende beeld dat wordt geschetst van de ACORN-affaire. Hier vaart Michael van der Galien bijvoorbeeld weer eens lekker uit tegen het sluipende gevaar van links:

Wie is gevaarlijker? Wilders of de sociaaldemocraten en andere ‘progressieven’ die dit land al decennia lang de vernieling in hebben geholpen, onze economie minder flexibel hebben gemaakt (en dus verzwakt) en die internationale vijanden van vrijheid en democratie continu naar de pijpen dansen (Iran, Hamas, Hezbollah)? Het antwoord ligt voor de hand.

Het blijft me altijd verbazen hoeveel verdraaiingen en drogredeneringen Van der Galien in één zin kan proppen. De sociaal democraten en andere “progressieven” zijn volgens hem zelfs 10 x erger dan de PVV, de meest ondemocratische partij van Nederland. Ook de andere conservatieve sites zijn onleesbaar door de haat die er wordt geëtaleerd voor wat de Linkse Kerk wordt genoemd. Zo schrijft Arabist Hans Jansen [5] :

Die linkse kerk is per definitie niet democratisch. Het gaat de linkse kerk er om de verlangens van de individuele onderdanen te corrigeren, en in plaats daarvan andere, grootse en meeslepende plannen uit te voeren die een ‘fundamentele verandering’ en een algemene ‘collectieve verbetering’ van de maatschappij te weeg zullen brengen[…]. (Profetisch Perspectief, 14, 60, herfst 2008, nr. 60, pp. 39-44)

Door uit te gaan van de stelling dat de tegenstander per definitie niet democratisch is er geen democratische discussie mogelijk. Op zijn best is er dan sprake van een scheldpartij die niemand wijzer maakt. Evenmin als Wilders en de PVV fascistisch zijn is de linkse kerk, waarop Hans Jansen het heeft gemunt, ondemocratisch.
Het is voor een goede werking van de democratie belangrijk dat partijen met elkaar in gesprek blijven – hoe oneens zij het vaak ook zijn, maar dat is blijkbaar geen optie. Men haat alles dat anders is, vooral als het niet Joods-Christelijk of conservatief is, zoals Arabieren en progressieven.

Duitland
Ik was al begonnen aan deze post toen ik de column van Thomas von der Dunk las: Het negativisme van rechts. Von der Dunk heeft het over de asymmetrie tussen links en rechts. Linkse politieke partijen voeren over het algemeen een positieve campagne, voor zaken die men wil bereiken of veranderen, terwijl rechtse partijen vooral campagne voeren tegen links:

Zoals de VVD bij ons, heeft ook de CDU de neiging voortdurend met het schrikbeeld van een linkse meerderheid en (dus) onbestuurbaarheid te schermen: 'Kein rot-rot für unser Land' heet het nu ('NRW muss stabil bleiben'). Zo werd ooit graag met een 'Rot-grünes Chaos' ge¬dreigd;
[…]
Een links equivalent voor deze angstcampagne ontbreekt - ook in Nederland, waar dezelfde asymmetrie bestaat. Voor rechtse kiezers overweegt veel vaker dat ze 'gewoon een hekel aan links hebben' (zo recent Telegraafjournalist Rob Hoogland in de Volkskrant) dan omgekeerd.

Al Wiegel trok veel stem¬men van mensen die vooral 'tegen Den Uyl' waren, terwijl de Den Uyl-kiezers gewoon vóór Den Uyl waren, en niet zozeer tegen Wiegel. Daaronder ligt een antipolitiek sentiment dat bij rechts, dat minder met de overheid op heeft, dieper geworteld is: niet stemmen om zelf iets moois te bereiken, maar om andermans moois te beletten.

Het is natuurlijk niet verrassend dat conservatieven tegen verandering zijn. Maar het valt ook Von der Dunk op dat rechts vooral gemotiveerd wordt door haar afkeer van alles wat links en progressief is. Maar daarmee is de agressie niet verklaard. De opmerking dat dat komt omdat men andermans moois benijdt laat ik voor rekening van Von der Dunk.


-----
Update: Ik had bovenstaande nog niet gepost of ik zie op Crooks & Liars een video met voorbeelden waarin Glenn Beck zich uitlaat over "progressivism" Het schelden op liberals is niet meer nodig nu ook de liberals zichzelf niet meer liberal durven noemen. In plaats daarvan wordt vaak de term "progressive" gebruikt. Maar kijk zelf:

Dit is stemmingmakerij die wel tot geweld moet leiden. Het illustreert ook goed hoe zinloos de re-branding van liberalism tot progressivism is geweest.

----
Figuren.
Voorbeelden van negatieve campange van rechts Amerika. bronnen:
[1] http://www.dvorak.org/blog/2009/09/10/top-socialists-agree-obama-is-not-a-socialist/
[2] van advertentie voor National Review Online - rechtse website in Amerika. Advertentie tekst verwijderd.
[3] http://www.commonsensejournal.com/wp-content/images/2009/08/obama-liberal-fascism.jpg
[4] http://www.flickr.com/photos/pargon/ / CC BY 2.0
[5] http://www.jewcy.com/files/images/hitler_obama_0.preview.jpg
[6] http://kasamaproject.org/2009/03/16/obamas-no-socialist-i-should-know/
[7] http://www.flickr.com/photos/pargon/ / CC BY 2.0
----
Noten:
[1] Een deel van dit betoog is gebaseerd op Off Center van Jacob S. Hacker & Paul Pierson. Ik kom hier in een latere nog op terug.
[2] Op mijn blog gebruik ik het engelse word liberal voor links-Amerika, en liberaal voor de stroming in Nederland met die naam. Liberalen in Nederland kunnen links-liberaal zijn (GroenLinks en D66) of rechts-liberaal (VVD). Wat deze groepering verenigd is dat zij zich afzet van de confessionele of christelijke politieke partijen. Dit betekend dus iets heel anders als het Amerikaanse liberal. Bovendien is dit bijzonder verwarrend, want ook de Partij van de Arbeid is geen christelijke partij en zou daarom eigelijk ook liberaal genoemd kunnen worden. Waarom dat niet gedaan wordt is mij niet duidelijk. Tenslotte is er nog de (internationale) stroming die wordt aangeduid met de term neo-liberaal. De neo-liberalen zijn vooral vrije-markt ideologen, pro bedrijfsleven, anti-overheid en conservatief. De Republikeinse Partij, Margaret Tatcher maar ook de VVD passen het beste bij stroming.
[3] Een ander belangrijk punt is ook dat verzekeraars straks niet meer mensen kunnen weigeren op grond van bestaande ziektes. Een voorwaarde hiervoor is dat de verzekering verplicht moet zijn, zoals dat ook in Nederland het geval is. Een voorbeeld van zo’n “pre-condition” is in sommige gevallen zelfs zwangerschap. Het komt er op neer dat men de kleine lettertjes moet lezen.
[4] Dit is voor mij een nieuwe term. Statisten zijn blijkbaar (linkse) politici die graag een grote staat willen.
[5] Er is ook een theoloog met dezelfde naam.

Read more...

Gelukkig is het land waar de politiek saai is.

>> Tuesday, March 23, 2010

Het kan iemand die in politiek is geïnteresseerd niet zijn ontgaan: gisteren hebben de Amerikanen een wet aangenomen waarmee over 4 jaar het systeem van ziektekostenverzekering wordt hervormd. Het heeft een jaar geduurd en diegenen die het volgden dachten regelmatig dat het er niet meer van zou komen. Het oorspronkelijke voorstel van de Democraten was al grondig uitgekleed: de mogelijkheid om je te verzekeren bij de overheid, naast de bestaande particuliere verzekeraars, de z.g. “public option” – was al vervallen. En nadat de industrie (farmaceutische bedrijven, verzekeringsindustrie) allerlei voordelen hadden bedongen zou het voorstel dan eindelijk in stemming komen. Dit ging echter niet door omdat, nota bene een Democraat, Bart Stupak last kreeg van zijn geweten en een wijzigingsvoorstel indiende. Door dit voorstel werd het bijna onmogelijk gemaakt om je te verzekeren tegen een abortus. Afgevaardigde Stupak is namelijk “pro live”. Het merkwaardige is dat voor mensen die “pro live” zijn, het ongeboren leven belangrijker dan is dan het leven van volwassen. Ongeveer 40 miljoen Amerikanen kunnen zich niet verzekeren omdat het of te duur is of omdat ze een medische historie hebben. En net zoals een brandverzekering niet uitkeert als je een verzekering neemt nadat de brand is uitgebroken, zo kun je je ook niet verzekeren als je al ziek bent.

Door dit alles was het tot de laatste week spannend of het zou lukken, niet in de laatste plaats omdat de Republikeinen er alles aan deden om te voorkomen dat het tot een stemming zou komen. Maar omdat ze als minderheidspartij niet gaan over de agenda konden ze het niet tegen houden.

Mei Li Vos zucht ook van opluchting dat het Obama in ieder geval gelukt is om deze wet aan er door te krijgen. Wat haar echter opvalt bij dit alles is dat “op de een of andere manier […] de democratie veel meer [leeft] in de VS dan hier” Nu ben ik net als Mei Li Vos geen Amerika deskundige, maar de indruk die ik krijg bij het volgen van de politiek in Amerika is dat de democratie er juist niet functioneert. Het is misschien wel waar dat het heel levendig is wat er allemaal gebeurd maar dat heeft weinig met democratie te maken.
Neem b.v. de tea party beweging – die zich ook verzet tegen de hervorming van de gezondheidszorg. De Tea Party verzet zich tegen de stimulering van de economie wegens het begrotingstekort. Ook beweert men dat de overheid zich niet met gezondheidzorg zou mogen bemoeien want dat zou niet constitutioneel zijn. En verder zijn er natuurlijk de bekende beschuldigingen dat Obama een socialist is die een staatsgreep pleegt. En Sarah Palin ten slotte wist te melden dat er over leven en dood van burgers in “death panels” zou worden besloten.

Het is een en al nationalistische en reactionaire hysterie die door de Republikeinen wordt gebruikt om het verzet te mobiliseren. Dankzij het propaganda kanaal van Rupert Murdoch, Fox News, krijgt deze onzin ruime aandacht waardoor de beweging nog populairder wordt. Dit is geen teken van  een levendige democratie maar een teken van verval ervan. Misschien dat de democratie in Nederland saai is, maar ik zou niet jaloers zijn op Amerikaanse toestanden – wat niet wil zeggen dat het hier niet beter kan. Echter: gelukkig is het land waar de politiek saai is.

P.S. En dan ging dit nog maar over de gezondheidszorg. Ik had eigenlijk iets willen schrijven over de droevige verjaardag die vorige week vrijdag bijna ongemerkt voorbij is gegaan: 7 jaar geleden is de oorlog in Irak begonnen. Als ik tijd heb zal ik dat later van de week doen.

Read more...

Wat je zegt ben je zelf

>> Tuesday, March 16, 2010


Update 22/3/10
Update 24/3/10
Als kinderen onder elkaar scholden we elkaar wel eens uit. Ik zal de infantiele beschuldi-gingen  die we gebruikten hier maar niet herhalen, behalve het weerwoord dat we vaak klaar hadden: wat je zegt ben je zelf. Ik moest hieraan denken toen ik deze post van Michael van der Galien op De Dagelijkse Standaard vond: het ware gezicht van links.
Maar eerst wat geschiedenis

ACORN
De Amerikaanse groep ACORN (Association of Community Organizations for Reform Now) is een organisatie van opbouw-werkers die als doel heeft arme Amerikanen aan werk te helpen, een huis, een opleiding en tijdens verkiezingen mensen motiveert om te gaan stemmen. ACORN wordt al jaren door rechtse actievoerders beschuldigd van verkiezingsfraude. Vorig jaar september kwam zij weer in het nieuws toen bleek dat medewerkers van ACORN juridisch advies hadden gegeven aan een pooier met zijn als hoer acterende vriendin. Dit bleek een sting-operatie te zijn van James O’Keef. Met zijn vriendin is hij meerdere ACORN kantoren afgelopen om te informeren naar de mogelijkheden om geld te verdienen met een bordeel. Hij in zogenaamde pooier outfit: een bont-cape, fedora en wandel stok. Hannah Giles, zijn vriendin, was natuurlijk passend schaars gekleed. Het komische resultaat kan op YouTube bekeken worden. ACORN exposed.


Vanaf dat moment was James O’Keef is de Gunter Wallraff van conservatief Amerika. Zo verscheen hij  bijvoorbeeld in vol ornaat op Fox News:

Over ACORN is in Amerikaanse conservatieve kringen veel te doen geweest. Volgens Republikeinen is zij een radicaal linkse groep die op grote schaal stembusfraude pleegt. Nu is het natuurlijk niet verwonderlijk dat een dergelijke actiegroep op weinig bijval kan rekenen van de Republikeinen als zij stemmen werft onder arme, vooral zwarte Amerikanen, waarvan natuurlijk verwacht kan worden dat deze juist op Democraten gaan stemmen. Al jaren lang wordt nu door rechtse actiegroepen actie gevoerd tegen ACORN. Regelmatig waren er dan ook beschuldigingen tijdens en na de verkiezingscampagne gericht aan het adres van ACORN. Deze acties zijn zo succesvol dat een meerderheid van het publiek denkt dat dankzij fraude van ACORN Obama de verkiezingen heeft gewonnen. Nog nooit is er iets bewezen van deze beschuldigingen.

Groot was dan ook de triomf
vorig jaar toen James O'Keefe en Hannah Giles het ware karakter van deze groep eindelijk voor de buitenwereld aan konden tonen door met een geheim camera te filmen in de kantoren van deze actiegroep. Eindelijk gerechtigheid. Men stelde zelfs al voor om O’Keefe en Giles te nomineren voor de Pulitzerprijs voor jour- nalistiek. Een en ander had ook vervelende gevolgen voor ACORN: de Bank of America brak het contact af, en het Congress (met Democraten in de meerderheid!) besloot de overheidssteun voor ACORN per onmiddellijk stop te zetten.

Een eerste barst in de roem werd zichtbaar bij de voorbereidingen trof voor zijn volgende actie. O’Keefe werd gearresteerd bij een poging tot inbraak in het kantoor van Mary Landrieu, Democraat en Senator voor Louisiana. [1]  De definitieve ontmaskering van O’keefe volgde daarna snel door het werk van blogger Brad Friedman: het blijkt dat O’Keef tijdens het bezoek aan de ACORN kantoren helemaal geen pooier kostuum heeft gedragen. Ook was Hanna veel minder sexy gekleed als in de intro en bij de aftiteling van de video wordt gesuggereerd. Het blijkt dat de video’s op maat gesneden zijn om het verhaal van “de pooier en zijn hoer zoeken advies” geloofwaardig te maken. In werkelijkheid waren ze decent gekleed en deed O”Keef zich voor als student die advies zocht voor zijn vriendin die hij wilde helpen en, heel vervelend allemaal, werkzaam was als prostituee.[2]. Door creatief edit werk was er een heel ander verhaal van gemaakt.

Een koekje van eigen deeg
Tot zover de achtergrond. Ik volg deze ACORN geschiedenis al enige tijd maar ik had de post van Michael van der Galien gemist: Het ware gezicht van links. De aanleiding voor Michaels post is het commentaar van een lezer die zich boos maakt over een plagerijtje Joshua. Deze had elders beweerd dat “nu de Partij van de Arbeid kapot is, gaan we D66 afbreken”. Het is dom om je over zoiets kinderachtigs boos te maken en Michael maakte het met een-tweetje met Joshua af door zijn mening eens goed te luchten over links. Volgens Michael laat links hier haar ware aard zien. De ware aard van links is namelijk dat zij werkt volgens Saul Alinsky's Rules for Radicals. Michael schrijft:
Natuurlijk gelooft links eigenlijk helemaal niet in politiekecorrectheid. Het is gewoon één van de wapens die ze tegen rechts gebruiken. Als goede leerlingen van Alinsky doen ze er alles aan om rechts in het verdomhoekje te zetten en als ’nites [sic] ontziende gedachtencriminelen ’ neer te zetten terwijl in feite zij, niet wij, de Macchiavellistische politiek geperfectioneerd hebben.
[opsomming van de Alinsky regels]
Bovenstaande is natuurlijk buitengewoon vervelend voor fatsoenlijke mensen als u en wij, maar er is ook goed nieuws. Het blijkt namelijk dat we de rollen heel gemakkelijk om kunnen draaien. Zo gaf Andrew Breitbart links de afgelopen weken bijvoorbeeld een koekje van eigen deeg. Het gevolg: ACORN, een organisatie die Alinksy’s regels zo ongeveer als huisbijbel hanteert, is ten dode opgeschreven.
Wie deze droevige geschiedenis van ACORN een beetje heeft gevolgd kan de ironie hiervan niet ontgaan: niet links (lees het commentaar van Han van der Horst bij dezelfde post over het gebruik van deze term) maar rechts is bedreven in de toepassing er van de regels voor radicalen - rechts radicaal dan. Ik herhaal ze hier nog maar even (uit de post van Michael, zijn commentaar heb ik weggelaten):
Regel 1 Macht is niet wat je hebt maar wat de vijand denkt dat je hebt.
Regel 2 Ga nooit buiten de expertise van je eigen mensen en probeer altijd buiten de expertise van je vijand te gaan.
Regel 3 Dwing de vijand zich aan zijn eigen regels te houden
Regel 4 Maak je vijand belachelijk wanneer je maar kan.
Regel 5 Een goede tactiek is er één die je eigen mensen leuk vinden om uit te voeren.
Regel 6 Blijf de druk op de ketel houden, geef de vijand nooit de gelegenheid bij te komen.
Regel 7 De bedreiging is vaak angstaanjagender dan het ding zelf.
[Regel 8?] De belangrijkste: Kies het slachtoffer, bevries het, isoleer het, personificeer het en polariseer het.
Ik laat de invuloefening over aan de lezer. Natuurlijk is niet ACORN de radicale organisatie maar het zijn de rechtse actievoerders die blijk geven goede leerlingen te zijn van Alinsky door als niets onziende cynische gedachtencrimelen fatsoenlijke mensen zoals u en ik te bedriegen. Niet alle regels zijn op deze zaak goed toe te passen, maar zeker regel 4, 5, 6 en 7 en 8 kunnen regelrecht toegepast worden op de campagne die tegen ACORN wordt gevoerd.[3]
Wat je zegt ben je zelf
Met je kop door de helft
Met je kop door de muur
Ben je morgen lekker zuur

----
Update 18/3/10 storende fout gecorrigeerd: dat "zwarte Amerikanen ...niet op Democraten stemmen" moet natuurlijk zijn "juist op Democraten stemmen".
----
Update 22/3/10 TPM meldt dat de landelijke organisatie van ACORN als gevolg van de problemen wordt opgeheven. O'Keefe krijgt toch zijn.
----
Update 24/3/10Brad Friedman meldt nogmaals voor alle duidelijkheid dat O'Keef zich niet als pooier heeft voorgesteld. Maar de New York Times - de veelgeprezen "liberal" kwaliteitskrant - weigert deze fout toe gegeven. Wie zeggen ook al weer altijd dat de media zo op de hand van links zijn? De landelijke organisatie van ACORN is inmiddels failliet. En zie ook deze cartoon van Tom Tomorrow.

----
Noten
[1] Er is nog veel meer over deze zaak te melden. Over het gedrag van de New York Times die vorig jaar september het bericht plaatste dat O’ Keef zich als pooier voordeed en de kantoren van ACORN bezocht om advies te vragen. De NYT weigert nu echter een correctie te publiceren. Lees BradBlog hierover. De reden: The story says O'Keefe dressed up as a pimp and trained his hidden camera on Acorn counselors. It does not say he did those two things at the same time.
En zie ook deze post over over de moderene mogelijkheden om video te editten. De mogelijkheden zijn eindeloos. Het is veel betekend dat O’Keefe het ruwe video materiaal dan ook nog steeds niet openbaar heeft gemaakt.
[2] Landrieu is 2005 nog in Nederland geweest na de stormramp Katrina om te kijken hoe wij dijken bouwen.
[3] Ik heb nog geen berichten gezien over de recente ontwikkelingen rond ACORN en James O’Keefe op De Dagelijkse Standaard. Ik heb alleen posts van vorig jaar gevonden.

Read more...

About This Blog

  © Blogger templates Sunset by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP