Amerikanen en Britten vallen Libië aan: Over tirannen en olie.

De Arabische Lente begint steeds meer op een winter te lijken. Na de succesvolle en voornamelijk geweldloze revoluties in Tunesië en Egypte is het klimaat steeds harder aan het worden. De overgebleven dictators willen niet wijken en zijn bereid om alle mogelijke middelen tegen hun eigen volk in te zetten. In Libië wordt nu ingegrepen door de internationale gemeenschap:

In Bahrein laat de Soennitische Koning, die als absoluut vorst regeert over een bevolking die in meerderheid sjiitisch is, schieten op demonstranten. Het grote buurland Saoedi-Arabië grijpt in, niet om het belaagde volk te helpen maar de Koning – 15% van soennitisch Saoedi-Arabië is Sjiitisch. De opstand zou immers makkelijk kunnen overslaan naar eigen land. De internationale gemeenschap klaagt hier niet over: lente in Bahrein komt nu even niet gelegen.

Ondertussen in Yemen weet het autoritaire regime niets beters te doen dan schieten op demonstranten:

De huidige interventie van “internationale strijdkrachten” is natuurlijk niet te vergelijken met wat er in Irak in 2003 is gebeurd – maar wel met de 2e golf oorlog in 1991(*). De Arabische Liga heeft om hulp gevraagd, en de Veiligheidsraad van de VN heeft het officieel goedgekeurd. Maar zou dit ook kunnen gebeuren voor Yemen of Bahrein? Waarom wordt er voor die mensen niets gedaan? Het antwoord is niet moeilijk te vinden: olie. Door de onrust is de olieprijs tot het niveau gestegen van vlak voor de Grote Recessie – we betalen inmiddels weer 1.60 aan de pomp. Als de onrust in Libië, en de staten in de Arabische golf niet onder controle gekregen kan worden zal deze zeker verder stijgen. Gadaffi is een terrorist, een moordenaar van zijn eigen volk en ik zal er geen traan om laten als aan zijn moorddadig regime een einde wordt gemaakt door gewapend ingrijpen. Maar laat u niet wijs maken dat om humanitaire redenen wordt ingegrepen.

(*) 1e Golfoorlog is Iran/Irak oorlog van 1980 tot 1988.

Read more...

Nederland, (subprime) hypotheekland

Volgens Ewald Engelen is er

[...] geen land in Europa met zo'n hoge hypotheekschuld als het brave Nederland. De totale omvang ervan is ongeveer zo groot als ons bruto nationaal product. Om precies te zijn 614 miljard euro. Dat komt neer op een schuldenlast van ruim 100.000 euro per persoon. Een beetje minder dan de private schuld in Ierland, en veel meer dan die van de Verenigde Staten (75.000 euro), het Verenigd Koninkrijk (47.000 euro), Duitsland, Frankrijk en België (alle drie rond de 45.000 euro).
[…]
Daar komt bij dat Nederlandse banken zonder dat u het wist een securitisatiemachine van welhaast Anglo-Amerikaanse proporties hebben opgezet. Ja, u leest het goed. Wat in de Verenigde Staten een mondiale financiële meltdown heeft veroorzaakt - het bijeenvegen, verpakken, trancheren en doorverkopen van hypothecaire leningen - gebeurde en gebeurt ook in Nederland op grote schaal. Nederland is na de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk de grootste markt voor verpakte hypotheekobligaties. Ongeveer een derde van onze hypotheken is door banken als ABN Amro, ING en Rabobank doorverkocht aan Amerikaanse, Britse en Duitse institutionele beleggers. Zonder u daarvan te verwittigen. Met dank aan De Nederlandsche Bank en het parlement, die dat in 2004 hebben mogelijk gemaakt.

Groene Amsterdammer 17/3/11, Ewald Engelen Apocalyps (Deze week nog te koop op dode bomen of – alleen voor abonnees - op electronen).

Wij mogen graag neerbuigend doen over hebzuchtige Amerikanen die de door hun inhaligheid de kredietcrisis verzaakt zouden hebben, of de luie Zuid-Europeanen die het er goed van nemen op kosten van de hard werkende Duitsers en Nederlanders, maar o wee als straks die bel wordt doorgeprikt. Rutte en Verhagen, geholpen door Wilders zijn al vast bezig om de geluksmachine uit te zetten, dus veel opvang zal er dan niet meer zijn als dit doemscenario waarheid blijkt te worden.

Read more...

Quote van de dag: Hervormingsgezinden moeten ook dat anti-islamverhaal slikken

Ik geloof steeds meer dat het probleem van dit kabinet niet de voorgenomen bezuinigingen zijn, maar het incoherente verhaal dat daarbij verteld wordt. De VVD en het CDA staan een ingrijpende sociale hervormingsagenda voor, die stelselmatig gesaboteerd wordt door de PVV met haar nationaal-conservatisme en haar islamhaat. Ik geloof in de noodzaak van die bezuinigingen, zal daarom ook nooit PvdA stemmen, maar zie niet in waarom a) die hervormingen moeten worden afgezwakt terwille van de PVV en b) daar ook nog eens een anti-islamitisch sausje overheen moet worden gekieperd.

Stephan Sanders (Laatste pagina papieren VN van deze week, niet online) lust de bezuinigingsloempias die dit kabinet bakt wel, maar het PVV-sausje dat er bij zit is hem te heet. Dit is het dilemma van de fiscaalconservatieve maar progressief-liberale VVD stemmer. Maar hij moet even doorbijten dan is de vervelende verzorgingsstaat van de PvdA wegbezuinigd, mede dankzij de PVV.

Read more...

Nicholas Carr: Het ondiepe – Hoe onze hersenen omgaan met internet

Volgens Nicholas Carr maakt internet ons dommer. In het boek Hoe onze hersenen omgaan met internet, en al eerder in het artikel Is Google making us Stupid? zet hij uiteen dat internet ons denken op een subtiele manier beïnvloed. Door veel bezig te zijn op internet veranderen onze hersenen. We zijn sneller afgeleid, niet meer instaat om ons goed te concentreren op lange teksten en kunnen daardoor ook minder goed nadenken. Zeker als we dagelijks 8 uur naar een beeldschermen kijken. We zijn hierdoor geneigd tot multitasking, we kijken om de paar minuten naar onze email-inbox, en we raken afgeleid door de vele links en andere irrelevante informatie die op een webpagina zichtbaar zijn.

Carr was onlangs op toer in Nederland om zijn boek, dat in het Nederlands is vertaald, te promoten. Afgelopen vrijdag 5 maart was ik aanwezig bij een van de lezingen die hij heeft ter gelegenheid hiervan heeft gegeven (in Wageningen). In het stampvolle auditorium vertelde hij over de gevolgen van internet voor ons denken. De boodschap van Carr is dat onze hersenen veranderen door de grote blootstelling aan internet. Uiteraard zijn niet alle effecten van het internet negatief maar hij benadrukt dat de negatieve effecten mogelijk toch ernstiger zijn dan we denken. Carr is natuurlijk zelf een zware internetgebruiker en constateert de problemen dan ook bij zichzelf. Hij merkt dat hij minder goed instaat is om zich te concentreren op een langer stuk tekst en hij is geneigd om snel door lange stukken heen te skimmen.
Ook op televisie was aandacht voor Carr (Een Vandaag, 7 maart 2011):



Het zal misschien allemaal wel zo zijn – Carr citeert veel onderzoek, ik kan er niet over oordelen. Op een punt heb ik echter wel kritiek op hem: hij besteedt nauwelijks aandacht aan het medium dat ons leven tegenwoordig in veel grotere mate beheerst: de televisie.

Kinderen van de TV
Dit jaar viert de publieke omroep het 60 jarig bestaan van de televisie in Nederland. We leven nu dus ruim een halve eeuw in het Tijdperk van de Televisie. Hoelang is het nu dat internet een vergelijkbaar grote invloed heeft op ons leven? Dat is zeker nog geen 10 jaar het geval, eerder minder, want pas met de komst van ADSL is de vaste internetverbinding gemeengoed geworden. Vergeleken met de televisie, is dat dus nog niet zo lang. Televisie domineert ons leven al veel langer dan internet. De meeste mensen die ik ken zijn er zelfs mee opgegroeid. Zeker, internet is er al een tijdje als techniek, maar het is nog niet zo lang dat (grote aantallen) mensen het dagelijks zijn gaan gebruiken.
De impact van televisie op de mens – op ons gedrag, op de cultuur en op de politiek – is volgens mij dan ook vele malen groter dan die van het internet.

Zo beginnen bijvoorbeeld kinderen al op zeer jonge leeftijd met TV-kijken. Het wonderbaarlijke effect van de televisie op op het brein van kinderen kan men zien bij jonge kinderen. Zet ze voor de televisie en het is of je een knop omzet, van een levendig kind veranderen ze in een zombie. Met zijn of haar ogen gefixeerd op de TV-machine worden zijn of haar hersenen geherprogrammeerd: alle prikkels van buiten worden uitgefilterd. Maar zet de televisie uit en u krijgt de rekening gepresenteerd. Deze behandeling wordt dagelijks herhaald: 7 maal per week, 365 dagen per jaar, bij vrijwel alle westerse kinderen. Het zou mij verrassen als dit geen consequenties heeft. Maar Carr heeft hier niets over te melden.

Van de eeuw van het drukwerk naar de eeuw van de televisie
De gevolgen voor ons denken die Carr beschrijft – het ADHD gedrag, het gebrek aan concentratie, het ondiepe denken – kunnen even goed het gevolg zijn van de televisie als van internet. In Amusing ourselves to Death, beschrijft

Neil Postman opvallend veel symptomen die overeenkomen met die van Carr. In tegenstelling tot Carr heeft hij het niet over de verandering van ons denken maar beschrijft hij de effecten van de televisie op de maatschappij. Het is volgens Postman niet nodig om aannames te doen over veranderingen onze denken (al denkt hij wel dat dat waarschijnlijk is). Een ander belangrijk verschil met Carr is dat Postman deze ontwikkeling al laat beginnen aan het eind van de 19e eeuw. Tot midden 19e eeuw werden mensen voornamelijk geconfronteerd met tekst – in de vorm van boeken, kranten, pamfletten en zelfs reclame was tekstueel. De Periode van de Typografie noemt hij deze tijd. Dit veranderde door twee nieuwe technieken (“media” als u wilt) : de komst van de telegraaf en de fotografie. De telegraaf zorgde er voor dat tijd en ruimte geen rol meer speelden: nieuws kon nu overal vandaan komen – kranten gingen nu “nieuws van de dag” brengen: korte, vaak onsamenhangende nieuwsfeiten wier enige reden van het vermelden vaak was dat het "nieuws" was. Nieuwsfeiten zijn feiten die uit hun context zijn gehaald en zonder samenhang met andere feiten worden gebracht, meestal ook zonder geschiedenis. Nieuws werd “informatie”, een commodity, een bulkgoed. In Nederland hebben we nog steeds een krant met een naam die nog doet herinneren aan deze tijd: De Telegraaf.

In de 19e eeuw gebeurde het dat tijdens politieke campagnes lange en complexe debatten gehouden werden werden die werden bezocht door grote aantallen mensen - en niet alleen intellectuelen. Postman beschrijft de beroemde debatten tussen Lincoln en Douglas die vele uren duurden en meerdere avonden besloegen en door grote aantallen mensen bezocht werden. Dat zou in ons informatietijdperk ondenkbaar zijn. Debatten die uren duren met sprekers die soms meer dan een uur aan het woord zijn? Misschien niet onmogelijk, maar het is dan wel een elitair vermaak. Voor de negentiende eeuwse mens was dat echter geen probleem, hij was dat gewend. In kranten stonden geen foto's of zelfs tekeningen. Het denken in die tijd werd daarom gevormd door tekst. Omdat geschreven tekst een groter beroep doet op ons denkvermogen was het publieke debat rationeler dan nu. De door het lezen van veel tekst geconditioneerde mens kon zich lang concentreren op één onderwerp of de aandacht bij een complex debat houden. Door het vele TV kijken zijn we dat niet meer gewend. Debatten mogen niet te lang duren, sprekers mogen niet langer dan een paar minuten praten - en regelmatig grijpt de gespreksleider in om over te gaan naar een ander onderwerp - anders schakelen de kijkers weg naar ander vermaak: een leuke show met sterren die mooi kunnen stralen - niet omdat de problemen tegenwoordig minder ernstig zijn dan toen. We leven in de wereld waarin het denken wordt bepaald door het ritme en de inhoud van de televisie: emotionele, korte fragmenten, die elkaar snel afwisselen, meestal zonder context en geschiedenis - wij denken met onze afstandsbediening.

Niets nieuws
Om te laten zien hoe beide auteurs over het zelfde schrijven citeer ik hier wat Postman in 1985 schrijft over de klok (Penguin 2005, p 11):

In manufacturing such a product, the clock has the effect of disassociating time from human events and thus nourishes the belief in an independent world of mathematically measurable sequences. Moment to moment, it turns out, is not God's conceptions, or nature's. It is man conversing with himself about and through a piece of machinery he created.
In Mumford's great book Technics and Civilization, he shows how, beginning in the fourteenth century, the clock made us into time-keepers, and then time-savers, and now time-servers. In the process, we have learned irreverence toward the sun and the seasons, for in a world made up of seconds and minutes, the authority of nature is superseded. Indeed, as Mumford points out, with the invention of the clock, Eternity ceased to serve as the measure and focus of human events. And thus, though few would have imagined the connection, the inexorable ticking of the clock may have had more to do with weakening of God's supremacy than all the treatises produced by the philosophers of the Enlightenment; that is to say , the clock introduced a new form of conversation between man and God, in which God appears to have been the loser. Perhaps Moses should have included another Commandment: Thou shalt not make mechanical representations of time.

Ook Carr brengt de uitvinding van de mechanische klok ter sprake (video 1:53):

Before the mechanical clock came around people experienced time as a natural flow. In to the extend that they measured it by watching the starts, or the moon or the sun. Things that emphasized the natural flow of time. As soon as you introduce the mechanical clock you get a radically different view of time. Suddenly it is not a flow but a series of discreet, precisely measurable units: seconds, minutes, hours and so forth.... what we see again is that this new intellectual tool gave us a new way of thinking. A more scientific way of thinking that very much focused on measurement. On precise cause and effect across long chains. So here again we see an intellectual technology that beyond its practical uses really changed in a kind of fundamental way I think the way people think.

Wat Carr beschrijft lijkt soms zo uit Postman's boek te komen. Nee, ik denk niet dat hij een zu Guttenberg heeft gepleegd maar de bijna volledige afwezigheid van verwijzingen naar Postman is vreemd. Niet eens zozeer omdat Postman meer credit zou moeten krijgen maar omdat het effect van de televisie op ons dagelijks leven zo veel groter is dan dat van internet. Toen ik hem na afloop van de lezing hiernaar vroeg was zijn antwoord dat Internet een grotere impact heeft op onze hersenen dan televisie omdat we langer achter internet zitten. Dit zal misschien waar zijn hemzelf (en ondergetekende). Maar voor de meeste mensen geldt toch dat ze een stevig aantal uur per dag doorbrengen achter de televisie en dat al doen van jongs af aan. Veel mensen lezen nog nauwelijks boeken of kranten. Hoeveel commercials ziet een gemiddelde Nederlander in zijn leven? Geen idee. Postman schat- in 1985! - dat de gemiddelde Amerikaan 4 miljoen commercials te zien krijgt in zijn leven. En reken maar dat dat een impact heeft. Het zal in Nederland anno 2011 misschien niet zo erg zijn maar de komst van de commerciële televisie en digitale kabel abonnementen met 100 zenders hebben wij nu denk het niveau van de Verenigde Staten anno 1985 wel bereikt of zelfs overschreden. Wat ik mij afvraag is niet of internet ons dommer maakt (misschien), of dat de TV ons dommer maakt (zeker weten) maar waarom er niet meer aandacht aan het fenomeen TV wordt besteed, want, in de woorden van Postman:

Television has become ... the background radiation of the social and intellectual universe, the all-but-imperceptible residue of the electronic big bang of a century past, so familiar and so thoroughly integrated with [our] culture that we no longer hear its faint hissing in the background or see the flickering gray light. This, in turn, means that its epistemology goes largely unnoticed. And the peek-a-boo world it has constructied around us no longer seems even strange.

Crossposted met GeenCommentaar

Read more...

Hate comes to Orange County

Zie update, de video is verwijderd.

(via Glenn Greenwald)

Pamela Geller en Tea Party politici spelen met vuur. Hoe erg het is is hier goed te zien, net als de absurditeit er van: een groep moslimvrouwen komt bijeen om te vergaderen voor een islamitische liefdadigheidsinstelling maar worden uitgejouwd als landverraders. Het doet me vooral denken aan de groep Christenen die staan te presteren bij begrafenissen van gesneuvelde soldaten met de leuze: "God hates fags" van de Westboro Baptist Church

Hoe serieus moeten we dit nog nemen?

Update 13 maart 2011: ik zie dat de video niet meer beschikbaar is. De maker van de oorspronkelijke beelden claimt nu zijn copyright. Nadat de oude video was vervangen en werd gelinkt (via embedding) naar de oorspronkelijke 1 uur durende video – door de maker zelf op YouTube geplaatst – is ook deze verwijderd: want “privé” verklaard. En inderdaad, de haat voor mensen van een ander geloof of ras kan maar beter bedekt worden met de mantel der privacy, want het was bijzonder schandelijke wat er te zien was.

Read more...

Quote van de dag:Campagne voor presidentsverkiezingen 2012 begonnen

President Barack Obama’s 2012 fundraising team has begun nailing down major cash commitments from top donors during a coast-to-coast “listening” tour — the surest sign to date that the vaunted Obama money machine is back in business.

Politico

Geheel in stijl beginnen de Democraten met het zoeken naar donoren. Verkiezingen en politiek in Amerika worden gedomineerd door geld. Dat geldt voor Democraten even goed als voor Republikeinen. Het is de Amerikaanse implementatie van democratie: wie betaalt bepaald. Politico doet een beetje lacherig over de "Obama's geldmachine". Die van de Republikeinen is nog beter, vooral sinds bedrijven ongelimiteerd aan partijen mogen doneren dankzij een arrest van de Amerikaanse Hoge Raad begin vorig jaar.

Read more...

Demonstratie tegen Wilders, Gele Rijdersplein Arnhem 26 februari 2011

Dat ik meeliep in de demonstratie was stom toeval: ik was onderweg naar het centrum van Arnhem om te winkelen. Toen ik uit de trolleybus stapte zag ik de ongeveer 150 man en vrouw staan. Voornamelijk jonge mensen. Warm gekleed want is het was koud. Ik kreeg een folder aangereikt waarin werd uitgelegd dat het ging om een demonstratie tegen het rechtse kabinet van van Wilders: Samen in verzet tegen Wilders en zijn kabinet. Dus niet het kabinet van Rutte maar het kabinet van Wilders! Hoewel ik de openingstoespraak had gemist besloot ik onmiddellijk om mee te lopen. Ik sta geheel achter het doel van deze demonstratie: ook ik ben tegen het hak en snoei beleid, tegen de economische kwakzalverij die doorgaat voor “verstandig beleid” en de afbraak van het beetje cultuur dat we nog hebben in Nederland.

Ik demonstreer niet vaak: de laatste keer dat ik meeliep in een demonstratie was in de jaren tachtig. En wat een contrast: met 400 000 man liepen we door Amsterdam. Deze keer waren het er slechts 150. In die goede oude tijd kon je veel mensen bij elkaar brengen om actie te voeren of te protesteren. Wat is er toch gebeurd? Hebben we het zo goed? Maar hé dat is vreemd, als we Wilders moeten geloven zijn de mensen het nu “zat” en heeft de linkse elite er een potje van gemaakt. Hoe zit dat eigenlijk met die onvrede vraag ik me dan af. Bij mijn weten worden we al jaren niet meer door links geregeerd, er zat altijd wel een VVD en/of CDA in de regering en meestal was de Premier een CDA-er. Over jeugdsentiment gesproken ...



Winkelen en netwerken
Zolang de mensen maar ongestoord kunnen winkelen is er toch niets aan de hand? Dat bleek ook gisteren: met een grote boog liepen we om de het centrum heen. Begrijpelijk – en blijkbaar met de politie afgesproken – liepen we niet door het winkelend publiek, maar het gevolg was wel dat we misschien 10 toeschouwers hadden en waarschijnlijk is er niemand door deze demonstratie overtuigd. Ik heb meegelopen tot de Mark waar halt werd gehouden om te luisteren naar twee sprekers: iemand van de Internationale Socialisten en een iemand van de organisatie van de demonstratie. Daarna ben ik mijn eigen weg weer gegaan: over de Markt tussen de kramen. De demonstratie was nog goed te horen tussen de marktkramen maar het maakte geen zichtbare indruk op de marktkooplui en het winkelende publiek. Waar ik zojuist midden tussen stond was een randverschijnsel geworden, hier ging het gewone leven zijn gang en werd handel gedreven alsof er niets aan de hand was.

Heeft dit protest ook maar iets bijgedragen aan een aantasting van de macht van Wilders? Ik hoorde een van de toeschouwers zeggen dat we Wilders alleen maar helpen: hij krijg alleen maar meer aandacht door deze demonstratie. Was het voor niets? Nee, volgens mij niet. Maar de reden is niet dat we ook maar een toeschouwer hebben overtuigd of dat er ook maar een bezuinigingsmaatregel door wordt teruggedraaid. De reden waar ik op doel is te vinden het verslag van een andere “participerende recensent”:

Wie waren er? Veel bekenden uit linksradicale kringen, dat maakt zoiets ook wel aardig als bijklets- en handdruk-gelegenheid.

Het belangrijkste nut van dit soort bijeenkomsten is dat je elkaar ziet, dat je elkaar weer spreekt en dat je je organisatie kan versterken. Wat er gebeurd na afloop is belangrijk dan dat wat zichtbaar is tijdens de gebeurtenis: netwerken.

'there is no such thing as society'
Het is van een geheel andere orde maar in de Verenigde Staten doen de Republikein er alles aan om vakbonden en andere groeperingen zoals ACORN en andere linkse groeperingen het leven onmogelijk te maken. Rechts-Amerika weet het belang van deze organisaties op waarde te schatten. In Wisconsin is de vorig jaar gekozen Gouverneur schaamteloos bezig met union busting. Het gevolg van de onttakeling ervan is een bijna complete afbraak van sociale voorzieningen. Democraten verliezen al sinds de jaren 80 bijna alle verkiezingen – en als ze al winnen doen hun Presidenten de ene na de andere concessie aan rechts. Zo ver is het in Nederland natuurlijk nog niet maar als links niet oppast gebeurd hier hetzelfde. Want net als de Republikeinen in Amerika is de regering hier ook bezig met afbraak van sociale voorzieningen. De crisis wordt aangegrepen om maatregelen uit te voeren waar in andere tijden niet voldoende steun voor te krijgen is. De ideologie van rechts – een kleine staat, lage belastingen en ieder voor zich individualisme kan nu in de praktijk gebracht worden. Daar tegenover staat nu een onderling verdeeld links dat daar geen goed antwoord op kan formuleren – erger nog af en toe zelfs mee doet, zoals de recente steun van Groen Links voor de politie missie naar Afghanistan laat zien. Hoe weinig men dit beseft is te zien aan de geringe belangstelling voor een demonstratie als gisteren, zo lang we maar kunnen blijven winkelen is de wereld nog OK.

Read more...